Dürtü

— Gel şöyle yapalım, ön sevişme olmadan, doğrudan. Ben — sulu, akıllı ve güzel bir kadın — ilişkimizin ilk gününden beri ihtiyaçlarım için gereken asgari konfor seviyesini sana bildirdim. Sen — gelecek vaat eden bir erkeksin, adı zor telaffuz edilen bilmem ne enstitüsünde kıdemli araştırmacısın; ilk görüşte hoşuma gittin ve seçimimden neredeyse hiç pişman olmadım. Şu birkaç kaprisim sayılmaz. — Ayuna bir yudum kahve için ara verdi, kestane rengi saçlarını işbilir bir tavırla düzeltti ve devam etti. — Yani tavşanım, bilimine, sonra da spor salonuna ne kadar vakit harcadığını hesaba katarak inisiyatifi ele almaya ve ilişkimizin bir sonraki aşamasına geçmeyi teklif etmeye karar verdim…

Dar kadın çevrelerinde “tavşan” diye de bilinen Tars, yoğun bir iş gününün ardından Ayuna’yla dinlenmeyi pek sevdikleri bu sıcak, küçük kafeye göz gezdirdi. Bir an onun iri gözlerine, kalkık burnuna ve dolgun üst dudağına dalıp gitti, sonra içini çekip sordu:

— Yun, biz ne için varız ki aslında?

— Siz erkekler otuzdan sonra hepiniz böylesiniz galiba; kadın tam “meyve gibi olgunlaşmış” olur, siz çoktan manevi arayışlara dalmış olursunuz. — Ayuna onun kürek sakalında parmağını gezdirerek mırıldandı. — Ama aslında iş hiç de senin sandığın gibi değil. — Zarif manikürlü, bakımlı kadın parmağı erkeğin sakalından omzuna geçti ve kaslı kolundan aşağı şefkatle indi. — Arkeoloji doktoramı savundum, biatlonda usta sporcu unvanını aldım, dönemin dövüş sanatları şampiyonasında birinci oldum; şimdi de bu hayatta bundan sonra ne istediğimi çözmem gerekiyor. Sen, tavşanım, bir de sana olan duygularım iç pusulamı biraz şaşırtıyor, o yüzden itiraf etmemin vakti geldi…

Tars, soğumakta olan çayını kaşıkla dalgın dalgın karıştırarak gönlünün seçtiği kadına bakıyordu. Ayuna Silva soyadının hakkını sonuna kadar veriyordu. Bu kadim aristokrat ailesinden biri bir şeyi elde etmeyi kafasına koyduysa, hedefin kaderinden kaçma şansı pek azdı. Onları bebeklikten böyle yetiştiriyorlardı. Bu pençeyi genleriyle, ana sütüyle emdikleri bile söylenebilirdi.

— İç pusulan pek dengesiz. Ne istediğini kendin de bilmiyorsun; bir şey söyleyerek başladın, tam tersiyle bitirdin. Gerçi bugün önemli bir seçim yapmam gerekiyor ve sen az önce bana bu konuda yardım ettin. — Tars, bileziğindeki mesajı okurken sakin bir sesle onun sözünü kesti. — Aslında beni bu dünyada tutan hiçbir şey yok; her şey fazlasıyla önceden belirlenmiş gibi. Bende de, senin doğru tespit ettiğin üzere, her erkekte olduğu gibi cevabı olmayan sorular var. Kendimi arıyorum, anlıyor musun? Hem bizimki nasıl bir ilişkiydi ki? Öylesine, “yükümlülüksüz arkadaşlık”; sen galiba böyle diyordun. İkimizin de işine geliyordu.

Ayuna, Tars’ın bileziğinin holografik ekranına şöyle bir göz attı: “Seçim yapma vakti; gravimobil anlaştığımız gibi 5 dakika daha bekleyecek.”

— Hem kadın erkeğin peşinden gitmeli, tersi değil. O yüzden sana katılıyorum: hayatın bu aşamasında kader ibrelerimiz ayrı yönleri gösteriyor. Bunca yıl beni öyle incelikle oyaladın diye sana kırgın değilim. Tam tersine, çok minnettarım. Artık ne yapacağımı biliyorum. — Tars, kişisel çipli bileziğini masaya gömülü terminalin üzerinden geçirip kahvenin hesabını ödedi ve onun saçlarını okşadı.

— Elveda dostum, — dedi birdenbire, hiç beklenmedik biçimde. Sonra onu yanağından öptü ve kararlı adımlarla çıkışa yürüdü. Tam kapının önünde dönüp gülümseyerek ekledi: — Bunca zaman Ayuna’yı sevdim, bir o kadar zaman da Silva’ya katlandım.

— Bu da neydi şimdi? En önemli şeyi söylemeye fırsat bulamadım ki, — diye kendi kendine mırıldandı şaşkın Ayuna, artık eski sevgilisi olan adamı götüren gravimobilin havalanışını pencereden izlerken. — Her şey bambaşka olmalıydı. — Birdenbire beliren boşluktan yüreği cız etti.