Karar verildi

“Dünya hükûmetinin, ortak Anayasa’nın ‘Bilgiye eşit erişim’ başlıklı 18. değişikliğine dayanarak ‘Kapı’yı resmen açmasının üzerinden bir yıl geçti. Her gün yüzlerce insan kaderini değiştirmeye ve bilinmeze adım atmaya karar veriyor. Bugünkü maceraperestlerimizi selamlayalım. Adam Rogers,…”

— Düşünsene, yarın herkes bu listelerde senin adını duyacak, Tars, — dedi Bob heyecanla, radyonun sesini bastırarak; gravimobili de pek hararetli kullanıyordu.

— Benim için bunun hiçbir anlamı olmayacak, — diye cevap verdi Tars yolcu koltuğundan. — Yardımın için sağ ol dostum. Mesajın da araban da anlaştığımız gibi tam zamanında geldi.

Tars koltuğunda büzüldü. Gözle görülür biçimde gergindi. Gerçi 10 yıl önce bulunan “Kapı”yı dünya hükûmeti adına inceleyen bilim ekibinin ilk üyelerinden biriydi, ama bu ona cesaret katmıyordu. Bunun gayet makul sebepleri de vardı: bunca inceleme süresince hiçbir şey öğrenememişlerdi. Bugün itibarıyla “Kapı” hakkında gezegenin öteki sakinlerinden fazlasını bilmiyordu. Kadim mağaralardaki arkeolojik araştırmalar sırasında bulunmuş bir kuyu; on kilometrelik kusursuz bir çember biçiminde, mutlak siyah renkte, üzerinde mavi mavi ışıldayan ve hâlâ çözülememiş simgeler var. Canlı ya da cansız, bu “Kapı”dan geçen her madde düpedüz yok oluyor, ardında ışınım bile bırakmıyordu.

İşte tam da bu yüzden “Dünya Eşitliği” partisinin lobicileri, uzun yıllar süren siyasi çekişmelerin ardından hükûmeti bu tuhaf kuyuyu her isteyene açmak zorunda bıraktı. Bir yıl bile geçmeden iş, sürükleyici ve popüler bir şova dönüştü. Kimi insanlar “Kapı”dan girip bir daha asla dönmüyor, kimileri de akşamları evinde pizzanın yanında meyve suyunu yudumlayıp gidenlerin heyecanlı ve hafiften ürkmüş yüzlerini çekiştirerek bunu izliyordu.

Kaderini değiştirmeye karar verenlerin hemen hepsini birleştiren tek şey, kendi hisleriydi. Tars’ın “Kapı” projesinin araştırmacısı sıfatıyla konuşabildiği kişilerin ezici çoğunluğu, ölümcül bir tehlike hissetmediklerini ona dürüstçe itiraf ediyordu. Daha çok tersine, oraya, bilinmeze doğru girmek için açıklanamaz bir çekim duyuyorlardı.

Bilimsel merakla pekişmiş aynı çekimi Tars da duyuyordu. Bilinmezi tanıma susuzluğu her geçen gün daha da artıyor, bir yandan da gündelik rutinin verdiği bunalım büyüyordu. Onun için dengeyi sağlayan tek karşı ağırlık, Ayuna’yla yaşadığı tensel ilişkiydi.

Ama bu akşam o son emniyet de koptu, diye düşünüyordu Tars, kendisini nezaketle evine bırakan Bob’un arabasından inerken…

“Kapı”dan on bine yakın insan geçti. Geri dönen olmadı, diye akıl yürütmeyi sürdürüyordu ev yemeğini ısıtırken…

Yarın her şeyi öğreneceğim, yarın dün gibi olmayacak, yarın benim son Dağ Sıçanı Günüm. Akıllı, güçlü, sportif, meraklı… ama yine de bir dağ sıçanının günü, diye düşünüyordu yatakta bir o yana bir bu yana dönüp boş yere uyumaya çalışırken…

Bilinmezlik ne korkutucu şey. Tars, sırtında yalnızca pijaması, ayakları çıplak, elinde bir kupa kahveyle geniş mutfağının penceresinden sabahın şafağını seyrediyordu. Uyumayı bir türlü başaramamıştı…

Bu gezegendeki son günüm. Düşünceler kafasının içinde tedirgin tedirgin dönüp duruyordu. Onu biraz olsun yatıştıran tek şey, taksinin arka koltuğundan ağır ağır yükselen güneşi seyretmekti…

Sanki bütün fazlalıklardan kurtuluyorum; bunların hepsi bir zamanlar benim için sahiden değerli miydi? Ne tuhaf bir özgürlük duygusu, diye düşünüyordu, devlete karşı hiçbir borcunun ve talebinin bulunmadığına, ayrıca bütün kişisel mal varlığının toplum yararına devredildiğine dair belgeleri imzalarken. “Kapı”dan geçiş biletinin bedeli buydu; toplumsal düzenin giden kurucularıyla Dünya Hükûmeti arasındaki siyasi uzlaşma…

…— Düşünebiliyor musun Katrin, tam o belirleyici sözler için zemini hazırlamışım. Tam planladığım her şeyi anlatmak için ciğerlerime hava doldurmuşum ki sözümü kesiyor, onunla ilişkimi bitirdiğim için bana teşekkür ediyor, kardeşçe yanağımdan öpüyor — hâlâ kaşınıyor bu arada — ve çekip gidiyor, — diye aynı kafede arkadaşına hararetle isyan ediyordu Ayuna. — Her şey dün tam da şu oturduğumuz yerde oldu.

— Sen bir şeye karar vermiş miydin ki? — diye güldü Katrin. — Geçen buluşmamızda bir sonuca varamamıştın galiba. Sen de az sarkaç değilsin hani.

— Sen nasıl bir insansın ya? — Ayuna sinirle kaşlarını kaldırdı. — Bana destek olup onun yaptığına isyan edeceğine! Bir şeye karar verip vermediğimin ne önemi var? Belki şu an hiçbir şeye karar vermeye hazır değilim. Bir de çocukluk arkadaşı olacak.

Ayuna dudaklarını büzüp sinirle pencereye döndü. Katrin, böyle durumlarda onu küskünlüğüyle kısa bir süre yalnız bırakmanın en iyisi olduğunu gayet iyi biliyordu. Daha çabuk soğurdu. Bu yüzden Katrin garsonu çağırıp barın üstündeki ekranı açmasını rica etti, pudriyerini çıkardı ve küçük aynada kendine baktı. Aynadan ona elmacık kemikleri belirgin, ince yüz hatlı, sevimli bir sarışın bakıyordu. Düzgün, biçimli burnu ve tek taş pırlanta küpelerle özenle süslenmiş küçük, yatık kulakları soylu kökenini vurguluyordu.

— A, bak, akşam şovu başlıyor. Yeni bir kaçık partisi uçuruma dalmak için toplanmış, — diye arkadaşının dikkatini dağıtmaya çalıştı Katrin, makyajından başını kaldırmadan.

“Bugünkü maceraperestlerimizi selamlayalım. Samantha Fox, eski göktaşı jeoloğu, 33 yaşında…” diye yayın yapıyordu bar tarafındaki ekran.

— Bu zavallılar umurumda değil; nereye olduğu belli olmayan bir yere ancak tam ezikler dalar, — diye tersledi Ayuna.

İşe yaradı, diye içinden gülümsedi Katrin ve devam etti:

— İstatistiklere göre tam tersi; gidenlerin çoğu başarılı, hayatta yerini bulmuş yurttaşlar.

— Defolup gitsinler, zaten bütün gezegenlerimiz insan kaynıyor, — diye hâlâ öfkeleniyordu Ayuna.

“…Samantha’yı alkışlayalım ve onunla vedalaşalım. Hatırlatırım, ‘Kapı’ yönetmeliği uyarınca mal varlığının beşte biri bite çevrilecek ve 000… numarasına ‘Dai-Dai’ yazıp kısa mesaj gönderen izleyicilerimiz arasında çekilişle dağıtılacak…” Ekranda popüler şovun yayını sürüyordu.

— Al sana, bir salak daha gezegenin yükünü hafifletti, — diye yorum yaptı kızıl saçlı kızın “Kapı”da kayboluşunu izlerken. — Katrin, anlasana, bunlar bu dünyanın acımasız gerçekliğinden kaçıyor; biz buraya boşuna yaratılmadık, hayattaki bütün acılara boşuna katlanmıyoruz. Oraya, — küskünlüğünü tümüyle unutmuş olan Ayuna parmağıyla ekranı gösterdi, — ya pes edenler gider ya da hayalî düşlerine saplanıp kalmış, iflah olmaz romantik maceraperestler.

— Sen de tam acı çekiyorsun ama canım benim. Başkentin en havalı kafesinde oturmuş, Ayudar gezegeninden gelen, küçücük fincanı 1 bit tutan kahveyi içiyorsun. Öyle yıldız sistemleri var ki orada ayda bu kadar kazanan insan başarılı sayılıyor.

“…Ve sıradaki katılımcımıza geçiyoruz. Tars Bekkings, 33 yaşında, Bilinmeyeni Araştırma Enstitüsü’nde kıdemli araştırmacı. Hayatının son 10 yılını ‘Kapı’yı incelemeye adadı, gözünün önünde binlerce insan tek yöne geçip gitti. Şimdiyse kendisi de bilinmezliğin uçurumuna dalmaya hazır. Size birkaç sorumuz var Tars: Böylesine kader belirleyici bir karara nasıl vardınız?…”

İmparatorluk’un ana gezegeninin başkentinde, hükûmet mahallesinin tam ortasındaki isabetli konumuyla bilinen “Beryozka” kafesi hiç bu kadar sessiz olmamıştı. Daha az önce her masadaki konuşmalarla vızıldayan mekânın üzerine sanki bir ölüm sessizliği örtüsü serilmişti. Garsonlar donakaldı, barista taş kesilmek istercesine kıpırtısız kaldı, çoğu başkent elitinden oluşan kalabalık müşteri topluluğu da bilezikleriyle apar topar birilerine ulaşmaya koyuldu. O anda kafede yalnızca, hayatının son röportajını veren Tars’ın göründüğü ekranın sesi ve bütün salonu birleştiren bir ses daha duyulabiliyordu: Ayuna’ya doğru uzanan kulakların sesi. Bu arada, elit terbiyenin hakkını vermek gerek, herkesi ele veren sessizliğe rağmen hepsi soylu bir tavırla ne ekranda olup bitenle ne de — hele hele — Uzay Kuvvetleri Amirali Sir Jem Silva’nın, eli hâlâ ekrana doğru uzanmış hâlde donup kalan kızıyla ilgileniyormuş gibi görünmemeyi sürdürüyordu.

— Merak ettim, Tars şimdi pes edenlerden mi, yoksa romantik maceraperestlerden mi? — diye ortamı yumuşatmaya çalıştı Katrin. Anlaşıldı ki bu şaka, çıt çıkmayan kafede epey yüksek sesle çınlamıştı. Müşterilerin bileziklerine mesaj yazma hızı hatırı sayılır ölçüde arttı.

— Aklından bile geçirme Silva, — diye fısıltıya geçti çocukluk arkadaşını fazlasıyla iyi tanıyan Katrin, onun gözlerindeki vahşi kıvılcımları fark edince. Bunun, fevri Ayuna’nın birazdan sigortalarının atacağının ilk belirtisi olduğunu gayet iyi biliyordu.

— Ne diye taktın ki bu tatlı suratlı meteliksi…

— Tamam bilezik, erişim kodu “Kırmızı”, yolsuzluk modu “On Bir”, muharebe modu “Doğrudan tehdit”. — Ayuna, arkadaşını sonuna kadar dinlemeden, birdenbire beliren askerî bir duruşla ve hızlı adımlarla çıkışa, aldığı komut uyarınca şimdiden muharebe flayerine dönüşmeye başlamış gravimobiline doğru yürüyor, bir yandan da yalnızca İmparatorluk’un en yüksek askerî zümresinin kullanabildiği modları sesiyle etkinleştirmeyi sürdürüyordu.

— Dur, salak, dursana be! — Katrin arkadaşının peşinden koştu. — Ben de seninle geliyorum! — Katrin sokağa fırlamadan önce kafe misafirlerinin duyduğu son cümle bu oldu.