Decyzja zapadła

„Minął już rok, odkąd rząd światowy, zgodnie z 18. poprawką do wspólnej Konstytucji «O równym dostępie do wiedzy», oficjalnie otworzył «Wrota». Codziennie setki ludzi decydują się odmienić swój los i zrobić krok w nieznane. Powitajmy naszych dzisiejszych poszukiwaczy przygód. Adam Rogers…”

— Pomyśleć tylko, jutro wszyscy usłyszą na tej liście twoje nazwisko, Tars — zagłuszając radio, powiedział podniecony Bob, ekspresyjnie prowadząc grawimobil.

— Dla mnie nie będzie to miało żadnego znaczenia — odpowiedział Tars z fotela pasażera. — Dzięki za pomoc, przyjacielu. Twoja wiadomość i wóz były na czas, tak jak się umawialiśmy.

Tars poruszył się niespokojnie w fotelu. Wyraźnie się denerwował. Choć był jednym z pierwszych w zespole uczonych, którzy w imieniu rządu światowego badali odkryte 10 lat temu „Wrota”, odwagi mu to nie dodawało. I były po temu całkiem rozsądne powody: przez cały czas badań niczego nie udało im się ustalić. Do dziś wiedział o nich nie więcej niż pozostali mieszkańcy planety. Studnia odkryta podczas badań archeologicznych w starożytnych jaskiniach, w kształcie idealnego dziesięciokilometrowego koła absolutnie czarnej barwy, ze świecącymi na niebiesko, do tej pory nieodczytanymi symbolami. Każda materia, żywa czy nieożywiona, która przechodziła przez te „Wrota”, po prostu znikała, nie zostawiając po sobie nawet promieniowania.

Właśnie dlatego lobbyści partii „Światowa Równość” po długich latach politycznych batalii zmusili rząd, żeby otworzył dostęp do dziwnej studni wszystkim chętnym. W niecały rok zrobiło się z tego wciągające i popularne show. Jedni ludzie odchodzili we „Wrota” i nigdy więcej nie wracali, drudzy oglądali to wieczorami w domu, popijając sok do pizzy i omawiając przejęte i lekko wystraszone twarze odchodzących.

Jedyne, co łączyło prawie wszystkich, którzy postanowili odmienić los, to ich własne odczucia. Przytłaczająca większość tych, z którymi Tarsowi udało się porozmawiać jako pracownikowi naukowemu projektu „Wrota”, szczerze mu przyznawała, że nie czuje śmiertelnego niebezpieczeństwa. Raczej przeciwnie: czuje niewytłumaczalny pociąg, żeby wejść tam, naprzeciw nieznanemu.

Dokładnie taki sam pociąg, podparty naukową ciekawością, czuł i Tars. Z każdym dniem to pragnienie poznania nieznanego rosło coraz bardziej, a razem z nim narastała depresja od codziennej rutyny. Tylko zmysłowy związek z Ayuną był dla niego równoważącą przeciwwagą.

„Ale dziś wieczorem i ten ostatni bezpiecznik został zerwany” — rozmyślał Tars, wysiadając z wozu Boba, który uprzejmie odstawił go do domu…

„Prawie dziesięć tysięcy ludzi przeszło przez «Wrota». Nikt nie wrócił” — rozważał dalej, odgrzewając domową kolację…

„Jutro wszystkiego się dowiem, jutro nie będzie takie jak wczoraj, jutro to mój ostatni dzień świstaka. Mądrego, silnego, wysportowanego, ciekawego świata… ale jednak świstaka” — rozmyślał, przewracając się w łóżku i bezskutecznie próbując zasnąć…

„Jakże przeraża nieznane”. — Tars w samej piżamie, boso, z kubkiem kawy w rękach oglądał poranny świt przez okno swojej przestronnej kuchni. Zasnąć mu się nie udało…

„To mój ostatni dzień na tej planecie”. — Myśli niespokojnie kłębiły mu się w głowie. Uspokajało go trochę tylko patrzenie z tylnego siedzenia taksówki na powoli wstające słońce…

„Jakbym się pozbywał wszystkiego, co zbędne. Czy to wszystko naprawdę miało kiedyś dla mnie wartość? Co za dziwne poczucie wolności” — myślał, podpisując dokumenty o braku jakichkolwiek zaległości i roszczeń wobec państwa, a także o przekazaniu całego osobistego majątku na rzecz społeczeństwa. Taka była cena biletu przez „Wrota”, polityczny kompromis między odchodzącymi budowniczymi ładu społecznego a Rządem Światowym…

…— I wyobraź sobie, Katrin, ledwie przygotowałam grunt pod decydujące słowa, ledwie nabrałam powietrza, żeby opowiedzieć o wszystkim, co planuję, a on mi przerywa, dziękuje, że zerwałam z nim związek, całuje po bratersku w policzek, do tej pory mnie zresztą swędzi, i wychodzi — oburzała się z przejęciem Ayuna przed przyjaciółką w tej samej kawiarni. — O, dokładnie w tym miejscu wczoraj wszystko się stało.

— A ty niby coś postanowiłaś? — uśmiechnęła się Katrin. — Na naszym ostatnim spotkaniu do niczego chyba nie doszłaś. Przecież z ciebie jest niezłe wahadło.

— No co z ciebie za człowiek, co? — Ayuna z irytacją uniosła brwi. — Nie, żeby mnie wesprzeć i oburzyć się jego postępkiem. Co za różnica, postanowiłam coś czy nie? Może w ogóle nie jestem teraz gotowa niczego postanawiać. Też mi przyjaciółka z dzieciństwa.

Wydąwszy usta w ciup, Ayuna z irytacją odwróciła się do okna. Katrin doskonale wiedziała, że w takich wypadkach lepiej zostawić ją na chwilę samą z jej urazami. Szybciej ostygnie. Dlatego Katrin przywołała kelnera, poprosiła o włączenie ekranu nad barem, wyjęła puderniczkę i przejrzała się w małym lusterku. Z odbicia patrzyła na nią ładna blondynka o wyraźnie zarysowanych kościach policzkowych i delikatnych rysach. Prosty, jak wyrzeźbiony nos i małe przylegające uszka, gustownie ozdobione brylantowymi sztyftami, podkreślały jej szlachetne pochodzenie.

— O, patrz, zaczyna się wieczorne show. Nowa partia dziwaków zebrała się, żeby zanurkować w otchłań — nie odrywając się od makijażu, spróbowała odwrócić uwagę przyjaciółki Katrin.

„Powitajmy naszych dzisiejszych poszukiwaczy przygód. Samantha Fox, dawniej geolog meteorytowy, 33 lata…” — nadawał ekran od strony baru.

— Nie obchodzą mnie ci nieudacznicy, tylko kompletni frajerzy nurkują nie wiadomo dokąd — odwarknęła Ayuna.

„Zadziałało” — uśmiechnęła się w duchu Katrin i ciągnęła:

— Według statystyk jest odwrotnie, większość odchodzących to obywatele spełnieni i z sukcesami.

— A niech spadają, i tak wszystkie nasze planety są przeludnione — wciąż się złościła Ayuna.

„…Nagrodźmy Samanthę brawami i pożegnajmy ją. Przypominam, że zgodnie z regulaminem «Wrót» piąta część jej majątku zostanie spieniężona w bity i rozlosowana wśród naszych widzów, którzy wyślą krótką wiadomość «Dai-Dai» na numer 000…” — na ekranie trwała transmisja popularnego show.

— No i jeszcze jedna idiotka ulżyła planecie — skomentowała, patrząc, jak ruda dziewczyna znika we „Wrotach”. — Katrin, zrozum, przecież oni uciekają od surowej rzeczywistości tego świata. Nie bez powodu zostaliśmy tu stworzeni, nie bez powodu znosimy w życiu wszystkie cierpienia. Tam — Ayuna, ostatecznie zapomniawszy o swojej urazie, wskazała palcem ekran — idą ci, którzy się poddali, albo skończeni, romantycznie nastrojeni poszukiwacze przygód, którzy utknęli w swoich iluzorycznych marzeniach.

— Już ty, moja droga, na pewno cierpisz. Siedzisz w najbardziej snobistycznej kawiarni stolicy i pijesz kawę z planety Ayudar po 1 bicie za małą filiżaneczkę. Są całe układy, w których człowiek zarabiający tyle na miesiąc uchodzi za człowieka sukcesu.

„…I przechodzimy do następnego uczestnika. Tars Bekkings, 33 lata, starszy pracownik naukowy Instytutu Badań Nieznanego. Ostatnie 10 lat życia poświęcił badaniu «Wrót», na jego oczach w jedną stronę przeszły tysiące ludzi. A teraz sam jest gotów zanurzyć się w otchłań nieznanego. Kilka pytań do pana, Tars: jak doszedł pan do tak brzemiennej w skutki decyzji?…”

Nigdy jeszcze w kawiarni „Bieriozka”, dogodnie położonej w samym środku dzielnicy rządowej stolicy głównej planety Imperium, nie było tak cicho. Lokal, który dopiero co brzęczał od rozmów przy każdym stoliku, jakby nakryła zasłona grobowego milczenia. Zamarli kelnerzy, barista zastygł, jakby zapragnął zamienić się w kamień, liczni goście, w większości stołeczna elita, zaczęli pilnie się z kimś łączyć przez swoje bransolety. W tej chwili w kawiarni słychać było jedynie dźwięki ekranu z obrazem Tarsa, udzielającego ostatniego w życiu wywiadu, oraz jednoczący całą salę odgłos uszu wyciągających się w stronę Ayuny. Przy tym, oddając sprawiedliwość elitarnemu wychowaniu, mimo zdradzającej wszystkich ciszy wszyscy szlachetnie udawali dalej, że nie interesuje ich ani to, co dzieje się na ekranie, ani tym bardziej córka Admirała Wojsk Kosmicznych Sir Jema Silvy, zastygła z ręką wciąż wyciągniętą w stronę ekranu.

— Ciekawe, a Tars to ten, który się poddał, czy romantycznie nastrojony poszukiwacz przygód? — spróbowała rozładować atmosferę Katrin. Jak się okazało, w oniemiałej kawiarni żart ten zabrzmiał nader głośno. Prędkość pisania wiadomości na bransoletach gości wyraźnie wzrosła.

— Nawet o tym nie myśl, Silva — Katrin, aż za dobrze znająca przyjaciółkę z dzieciństwa, przeszła na szept, dostrzegłszy w jej oczach dzikie ogniki. Doskonale rozumiała, że to pierwsza oznaka tego, iż impulsywnej Ayunie zaraz przepalą się bezpieczniki.

— Na co ci ten wymuskany gołodu…

— Okej, bransoleta, kod dostępu „Czerwony”, tryb korupcji „Jedenasty”, tryb bojowy „Bezpośrednie zagrożenie” — nie dosłuchawszy przyjaciółki, Ayuna szybkim krokiem, z nagle objawioną wojskową postawą, szła w stronę wyjścia, do swojego grawimobilu, który zgodnie z otrzymaną komendą zaczął się już zmieniać w bojowy flaer, i dalej głosem aktywowała tryby dostępne wyłącznie najwyższemu stanowi wojskowemu Imperium.

— Stój, idiotko, zatrzymaj się wreszcie! — pobiegła za przyjaciółką Katrin. — Jadę z tobą! — To było ostatnie zdanie, jakie usłyszeli goście kawiarni, zanim Katrin wybiegła na ulicę.