Impuls

— Zróbmy tak, od razu, bez gry wstępnej. Ja — soczysta, mądra i piękna — od pierwszego dnia naszego związku określiłam ci minimalny poziom komfortu dla moich potrzeb. Ty — facet z przyszłością, starszy pracownik naukowy jakiegoś tam instytutu o nazwie nie do wymówienia, który spodobał mi się od pierwszego wejrzenia, i prawie ani razu nie pożałowałam swojego wyboru. Tych kilka moich kaprysów się nie liczy. — Ayuna zrobiła pauzę na łyk kawy, pragmatycznie poprawiła kasztanowe włosy i mówiła dalej: — No więc, zajączku, biorąc pod uwagę, ile czasu spędzasz w tej swojej nauce, a potem na siłowni, postanowiłam wziąć inicjatywę w swoje ręce i zaproponować, żebyśmy przeszli na następny etap związku…

Tars, znany w wąskich kobiecych kręgach także jako „zajączek”, rozejrzał się po przytulnej, kameralnej kawiarni, w której on i Ayuna tak lubili odpocząć po pełnym wrażeń dniu pracy. Na chwilę zapatrzył się w jej duże oczy, zadarty nosek i pełną górną wargę, po czym westchnął i zapytał:

— Yun, a po co my w ogóle istniejemy?

— Wy, faceci, po trzydziestce chyba wszyscy tacy jesteście: w kobiecie dopiero „jagódka dojrzała”, a wy już odpłynęliście w duchowe poszukiwania — zamruczała Ayuna, przesuwając palcem po jego brodzie jak łopata. — Ale tak naprawdę wszystko jest inaczej, niż mogłeś pomyśleć. — Zgrabny kobiecy paluszek z wytwornym manikiurem przeszedł z męskiej brody na ramię i czule zsunął się po umięśnionej ręce. — Obroniłam stopień z archeologii, zrobiłam klasę mistrzowską w biathlonie, zajęłam pierwsze miejsce w mistrzostwach roku w sztukach walki i teraz muszę się rozeznać, czego chcę od życia dalej. A ty, mój zajączku, i moje uczucia do ciebie trochę rozstrajacie mój wewnętrzny kompas, dlatego pora, żebym się przyznała…

Tars, w zamyśleniu mieszając łyżeczką stygnącą herbatę, patrzył na swoją wybrankę. Ayuna Silva w pełni zasługiwała na swoje nazwisko. Jeżeli już ktoś z tej starej arystokratycznej rodziny postawił sobie za zadanie coś osiągnąć, cel miał niewielkie szanse uniknąć swojego losu. Tak ich wychowywano od niemowlęctwa. Można powiedzieć, że ten chwyt wysysali genetycznie z mlekiem matki.

— Niestabilny masz ten wewnętrzny kompas. Sama nie wiesz, czego chcesz: zaczęłaś mówić jedno, skończyłaś na czymś odwrotnym. Zresztą dzisiaj muszę dokonać ważnego wyboru, a ty mi w tym właśnie pomogłaś — spokojnym tonem przerwał jej Tars, czytając wiadomość na bransolecie. — Tak naprawdę nic mnie na tym świecie nie trzyma, wszystko jest jakby zbyt z góry przesądzone, a ja, jak słusznie zauważyłaś, jak każdy inny facet, mam pytania, na które nie ma odpowiedzi. Siebie szukam, rozumiesz? A zresztą co to był za związek? Ot, „przyjaźń bez zobowiązań”, chyba tak to nazywałaś. I nam obojgu to odpowiadało.

Ayuna rzuciła przelotnie okiem na holograficzny ekran bransolety Tarsa: „Pora dokonać wyboru, grawimobil będzie czekał jeszcze 5 minut, tak jak się umawialiśmy”.

— Zresztą to kobieta powinna iść za mężczyzną, a nie odwrotnie. Dlatego zgodzę się z tobą: na tym etapie życia strzałki naszego losu pokazują w różne strony. Nie mam ci za złe, że tak wyrafinowanie mnie zwodziłaś przez te wszystkie lata. Przeciwnie, jestem bardzo wdzięczny. Teraz wiem, co robić. — Tars przesunął osobiście zaczipowaną bransoletą nad terminalem wbudowanym w stół, płacąc w ten sposób za kawę, i pogłaskał ją po włosach.

— Żegnaj, przyjacielu — powiedział nagle, ni stąd, ni zowąd. Potem pocałował ją w policzek i zdecydowanie ruszył do wyjścia. Przy samych drzwiach odwrócił się i z uśmiechem dodał: — Kochałem Ayunę przez cały ten czas i równie długo znosiłem Silvę.

— Co to w ogóle teraz było? Przecież nie zdążyłam powiedzieć najważniejszego — wymamrotała sama do siebie zdumiona Ayuna, patrząc przez okno na odlatujący grawimobil z jej teraz już byłym chłopakiem. — Jakoś zupełnie inaczej miało to wyglądać. — Serce jej się ścisnęło od pustki, która nagle się pojawiła.