Strategia umarłych

— Słuchaj, nie jedz mnie, tak! Nie trzeba, tak! Dłużej nie wytrzymam. Nie dotykaj mnie!

Austarche bez wyrazu i zamyślony Po-Pso przyglądali się bułce, która wcisnęła się w ciemny kąt grobowca i histerycznie wrzeszczała.

— Chyba się udało — beznamiętnie podsumował Austarche.

— Tylko że „to” nie wygląda na stabilne emocjonalnie, niech to niedźwiedź porwie — wyraził w odpowiedzi swoje obawy Po-Pso.

— Przypomnij sobie siebie w pierwszych minutach. Przez jakiś czas po podniesieniu trwa okres adaptacji wszczepionej świadomości do nowej materii i jej pamięci. Ustawia się równowaga między lękami i pragnieniami wchłoniętymi przed odrodzeniem — ciągnął Martwy Król. — Nie wiem dlaczego, ale to wiem.

— Czyli moje przypuszczenie po przebudzeniu, że Wasza Wysokość jest zboczeńcem, to następstwo moich lęków za życia? — zapytał zaciekawiony Po-Pso.

— Albo skrytych pragnień. Niczego takiego u siebie nie zauważyłeś?

— Stanowczo nie!

— Jesteś pewien?

— Przysięgam na tamtą bułkę!

— Pragnienia i lęki mają jedną naturę. To w gruncie rzeczy dwie strony tej samej monety. Wiem to, bo stałem się jeszcze mądrzejszy, niż byłem. Wiedza mnie po prostu rozsadza, ale nawet ja nie przypuszczałem, że martwi mogą się wstydzić. Jednak pamięć szczątkowa ma silny wpływ na podniesionego. Proszę, jak Po-Pso poczerwieniał w czasie mojej filozoficznej dysputy — rozmyślał na głos Austarche…

— Oni ciągle chcieli mnie zjeść, tak! Nienawidzę, nigdy im tego nie wybaczę, ja, ja, ja… sama będę ich jeść — syczał agresywnie w kącie dopiero co ożywiony kawał upieczonego ciasta. — Ta-a-ak!!! Pora wyjść na łowiecką ścieżkę.

— Podejdź do mnie — spokojnie, zimno i tonem nieznoszącym sprzeciwu rzekł Austarche. — To rozkaz.

Z ciemności w kącie grobowca wytoczyła się istota, którą kiedyś można było nazwać chlebem. Tyle że niegdyś niewinna bułka stała się teraz posiadaczką okrągłych złych oczu bez brwi, ogromnego garbatego nosa i nie mniej ogromnej gęby, pełnej cienkich, długich i krzywych zębów.

— Kim jesteś? — za lodowatym pytaniem Martwego Króla poszło równie mrożące spojrzenie.

— Jestem bezduszną istotą, która stała się rozumna, mój Królu — pokornym szeptem zabrzmiała odpowiedź.

— Dobra, stop, odwołuję — Austarche znów poczuł, że od takiej metody przesłuchiwania podwładnych mąci mu się świadomość. Zrozumiał, że do podobnych kontaktów trzeba mieć dostateczny zapas osobistej mocy, której na tym etapie posiadał bardzo niewiele, a i tę całą zużył na rozmowę z Po-Pso.

— Och, znowu ten potworny chłód — odezwał się grubas, wzdrygając się.

— Nieźle trzepnęło, tak! — potwierdził bochenek.

— W każdym razie w osobliwościach swoich możliwości rozeznam się później. Po prostu sobie porozmawiajmy. — Austarche znów zwrócił się do chleba. — Masz jakieś imię?

— Jak by to Waszej Wysokości najściślej wyjaśnić. — Chleb znów przeszedł na złowieszczy szept. — Rzecz w tym, że jestem zwykłą zombie-bułką. Nie mam imienia. Ale plany mam, plany moje są nader apetyczne.

— Plany będziesz miała takie, jakie ci powiem. Co prawda ja sam do tej pory nie mam żadnej strategii.

— Martwy Królu, bez celu i strategii jego osiągnięcia nasze istnienie jest po prostu bezsensowne. A bez sensu rozpuścimy się w Chaosie, taki jest porządek Insilentium — z mądrą miną powiedział Po-Pso, unosząc palec przypominający wiekową parówkę.

— Miałem niemało nadwornych mędrców, ale ty jesteś najbarwniejszy — nic się nie zmieniło na twarzy Austarchego podczas tego komplementu.

— Czego jak czego, ale tego jestem teraz pewien: w oryginalności nikt mi nie dorówna — uśmiechnął się Po-Pso i lekko kopnął swoją kiszkę.

— W każdym razie masz tu zadanie na początek, filozofie-wahadło — powiedział Austarche, patrząc na kawałek przełyku kołyszący się między nogami grubasa. — I ty, bułko — przeniósł wzrok. — Wychodzicie teraz z grobowca i rozbiegacie się w różne strony w poszukiwaniu wiedzy. Absolutnie każdej wiedzy: okolica, mieszkańcy, tajemnice, a w końcu zbadajcie i samych siebie. Nas wszystkich łączy jedno pytanie — jakie jest nasze przeznaczenie, a właściwie jakie jest moje przeznaczenie. Wasze i tak jest jasne: zrobić wszystko, żeby moje zadanie zostało wykonane. A jeszcze prościej: wasze towarzystwo trochę mi się przejadło i chcę pobyć sam. W każdym razie wam w tamtą stronę. — Martwy Król pokazał palcem wyjście.

— A propos — dodał na odchodne Austarche. — Wasze dawne lęki stały się waszą siłą. Ty, Po-Pso, chodziłeś powoli i bardzo się bałeś, żeby twojego delikatnego cielska nie rozszarpało dzikie zwierzę. Teraz biegasz szybciej, a i goisz się równie prędko. A ty, bułko, im więcej jesz, tym silniejsza się stajesz.

— To mogę zapolować na tych, którzy zadali tyle cierpień mnie i moim pobratymcom? — zapytała bułka, przewracając oczami.

— Róbcie, co chcecie — odpowiedział Austarche. — Dobry i jasny już byłem, do niczego dobrego to nie doprowadziło. Teraz jesteśmy ciemni i źli.

Po pewnym czasie Martwy Król wyszedł z grobowca i rozejrzał się. Z jednej strony podpierał go las, z drugiej aż po horyzont otaczał stary cmentarz. Ciężkie ślady, głęboko wciśnięte w wilgotną ziemię i prowadzące w stronę słońca, świadczyły, że Po-Pso odszedł ku zachodowi, podczas gdy odgłosy walki, wyszukanych przekleństw i kobiecego pisku dobiegające od strony lasu mówiły, że zombie-bułka potoczyła się w tamtym kierunku i już wkroczyła na wojenną ścieżkę.

„Gdzie ja właściwie trafiłem?” — pomyślał Austarche. Od strony lasu dobiegła seria wybuchów. Martwy Król, nie zwracając uwagi na odgłosy pierwszej w historii chleba krwawej zemsty, patrzył na słońce chowające się za horyzont.

— Czym jest Insilentium? I co to za istoty, które nazywają siebie „człowiekiem”? — zadał na głos pytanie samemu sobie Austarche, po czym odwrócił się i wszedł z powrotem w rozpuszczającą ciemność grobowca.