Umarł Król! Niech żyje Król!

Umarł Król!

Król Austarche III dokładnie pamiętał własną śmierć. Zdradzono go za to, że był władcą mądrym i dobrym, ale zbyt ufnym. Jego zwyczaj wierzenia dworzanom na słowo, dopóki sami swoimi czynami nie dowiodą czegoś przeciwnego, skończył się zdradą z ich strony. Stojący wokół możni przyglądali się, jak trucizna pewnie zamienia królewską osobę w zwykłego śmiertelnika, rozpaczliwie czepiającego się życia.

Austarche bardzo chciał żyć. Trucizna nie zabiła go od razu. W absolutnej ciszy możni milcząc patrzyli, jak zgarbiony szedł przez salę jadalną, zostawiając za sobą krwawe ślady. Resztkami sił król dowlókł się do starego kandelabru i, wczepiwszy się w niego rękami, wycharczał:

— Za co? — Naprawdę nie rozumiał, dlaczego to wszystko się dzieje.

— W dwóch słowach: jest Wasza Wysokość zbyt dobry i zbyt mądry — odezwał się najwyższy mędrzec, sędziwy starzec, jacy zawsze bywali na dworze królestwa.

— Proszę tylko spojrzeć: wszystkim jest dobrze — westchnąwszy, nadworny mędrzec powiódł ręką po możnych otaczających króla — i wszyscy się nudzą. Każdy nowy dzień niczym się nie różni od poprzedniego. Żadnych intryg, żadnych lęków, w ogóle niczego poza poczuciem pustki życia. Przestaliśmy ewoluować, bo nic nam nie zagraża. Dlatego postanowiliśmy stworzyć intrygę i zabić Waszą Wysokość. Tylko proszę nie myśleć o nas źle, naprawdę bardzo Waszą Wysokość kochamy. Dla stojących tu panów to wyłącznie kwestia istnienia nas jako gatunku…

Starzec mówił coś dalej, ale Austarche już go nie słuchał — coraz trudniej było mu odbierać rzeczywistość. Ciemny ciężar zwalił się na oczy i świadomość z wolna pogrążyła się w czymś chaotycznym.

Niech żyje Król!

„Jeśli umarłem, to dlaczego jest tak zimno? I w ogóle, dlaczego mogę myśleć? Skoro myślę, to znaczy, że żyję? Czy jednak jestem martwy, tylko trafiłem do świata dusz? Tak czy inaczej, trzeba spróbować otworzyć oczy…”

Austarche ostatecznie wracał do przytomności. Czuł już, że stoi tak samo, jak stał w tej ostatniej chwili, którą pamiętał. Trzyma się starego kandelabru i czuje nawet nienaturalny chłód płonących świec. To pytanie niepokoiło go najbardziej — dlaczego wszystko jest takie zimne, z nim samym włącznie.

„Tak czy inaczej, kiedy otworzę oczy, dostanę więcej odpowiedzi” — pomyślał Austarche i powoli, starając się nie przestraszyć, zaczął odkrywać dla siebie nowy świat. W tym samym spokojnym rytmie niemal natychmiast oczy zamknął. Bo spodziewał się zobaczyć wszystko, tylko nie trupa niezrozumiałej istoty ze śladami potężnej niegdyś otyłości, leżącego na kamiennej płycie pośrodku starego grobowca.

Król wsłuchał się w swoje uczucia. Nic! Ani strachu, ani zdziwienia, ani obrzydzenia. Była w nim tylko pustka i nieskończony chłód kontemplacji.

„Teraz zrobię wydech, otworzę oczy i to przywidzenie zniknie” — nie zdążył domyśleć do końca swojego, jak mu się zdawało, genialnego pomysłu, gdy odkrył, że oddychać też nie może. Zostało tylko wspomnienie o tym, że kiedyś umiał oddychać i w ogóle cokolwiek czuć.

Za drugim razem Austarche otwierał oczy bardziej bezlitośnie, jak robi to w nieznanym świecie istota, która uświadomiła sobie, że nie ma w niej żadnych lęków ani uczuć poza wrażeniem zimna. Nadal stał w milczeniu nad zimnym trupem w ciemnym grobowcu, oświetlony świecami kandelabru.

„Należałoby chyba obejrzeć, co to za istota” — król pochylił się nad trupem, obficie zachlapując mu twarz woskiem.

„Kim jesteś i dlaczego ja tu jestem?” — Rozmyślania monarszej osoby przerwało nieoczekiwane zachowanie nieboszczyka: z niewiadomego powodu ten powoli otworzył oczy, kilka sekund patrzył na Austarchego, potem zacisnął powieki, jakby próbował zapomnieć to, co zobaczył, aż w końcu uniósł je i w milczeniu zaczął się przyglądać królewskiej twarzy.

— Ja, oczywiście, przepraszam, ale dlaczego kapie pan na mnie swoimi świecami i, niech pana niedźwiedź porwie, kim pan w ogóle jest? — miękkim, aksamitnym barytonem zaczął zadawać pytania nieco ożywiony trup.

„To on co, żywy?” — zamyślił się Austarche. Zresztą z boku nie dało się tego poznać. To, co kiedyś było zdrową twarzą króla w sile wieku, nie potrafiło w tej chwili wyrazić żadnych emocji poza chłodem.

— Dobra, Po-Pso, weź się w garść! Odtwórzmy chronologię tak, jak w podobnych przypadkach zalecała doktor Penexi — nieboszczyk dalej wstrząsał powietrzem swoim monologiem. — Pamiętam, że miałem bardzo udany dzień targowy w Artaxie, a potem wybierałem się kogoś odwiedzić… tu mam dziurę w pamięci… i żeby skrócić sobie drogę, poszedłem przez strefę Chaosu, która tym razem wyglądała jak las, a w tym lesie dziwny niedźwiedź zranił mnie w brzuch. Dalej, uciekając, mrugnąłem — i ocknąłem się goły na kamiennej płycie, a nade mną stoi jakiś niepojęty zboczeniec w staroświeckim stroju, z ogromnym świecznikiem, i patrzy na mnie wzrokiem mrożącym krew w żyłach…

— Nie jestem zboczeńcem, jestem król Austarche III, utytułowany dobrocią i rozumem, ten, który zaprowadził pokój w Aedranie!

— Aedran? Nie słyszałem o takim królestwie. Pewnie wasz świat to jedno z ostatnich Chaosowych odkryć naszych uczonych, jeszcze nieogłoszone szerokim masom — zamyślił się trup. W odróżnieniu od Austarchego ten grubas mógł sobie spokojnie pozwolić na miny i okazywanie emocji. — No dobrze, ja chyba pójdę do swoich spraw, a pan niech tu sobie króluje na zdrowie; w razie czego mogę dać wizytówkę dobrego doktora. Nie brakuje jednak w Insilentium dziwaków, niech ich niedźwiedź porwie. I proszę przestać kapać na mnie woskiem, nie jestem w końcu byle kim, tylko człowiekiem-mężczyzną-trutniem 3. rangi!

Rozkołysawszy się niezgrabnie z boku na bok, grubas zdołał jednak się przekręcić i spaść z zimnej płyty na nie mniej zimny bruk grobowca. Po krótkiej szamotaninie udało mu się nawet usiąść, opierając się o tę samą płytę.

— A gdzie moje ubranie?! Na pewno nie jest pan zboczeńcem? Czy dotykał pan ohydnie mojego ciała? — rozległy się z dołu oburzone okrzyki byłego nieboszczyka. — Co z moim brzuchem, co to jest — moje flaki?

— Przestań paplać! — spokojnym głosem przerwał trupią histerię Austarche. — Rozumiem z tego, co się tu dzieje, nie więcej niż ty. Jeszcze dosłownie godzinę temu byłem najpotężniejszym Aedrańczykiem, a teraz muszę stać i słuchać biadolenia jakiegoś tłustego gołodupego wyrzutka z rozprutym brzuchem. Teraz moja kolej na pytania: kim jesteś i gdzie ja się znajduję?

— Mmmmmm… mmmmm… — zdawało się, że nieboszczyk próbuje coś odpowiedzieć, ale jakaś siła mu na to nie pozwala.

— No i czego muczysz? Rozkazuję ci, mów! — Austarche opuścił głowę i spojrzał w martwe, szklane oczy trupa.

— Nazywano mnie Po-Pso, byłem człowiekiem-mężczyzną-trutniem 3. rangi. Martwy król znajduje się w Insilentium. — Monotonnym głosem, jakby wyśpiewując starożytną mantrę, odpowiedział umarły. — Ściślej mówiąc, znajduje się na cmentarzu, w rodowym grobowcu roju Pso, dziesięć spojrzeń na południowy wschód od szóstego punktu orientacyjnego Aedranu.

— Dlaczego nazwałeś mnie Martwym Królem?

— Bo Wasza Wysokość jest moim Królem. I jest Martwy.

— A ty?

— Ja też jestem martwy.

— To dlaczego mówisz?

— Wszyscy martwi, których Martwy Król podniósł swoimi Kroplami Bytu — Pso uniósł rękę i wskazał palcem kandelabr — mogą mówić.

— Skąd wiesz wszystko to, co mi przed chwilą powiedziałeś, Po-Pso?

— Wiem wszystko to, co wiemy my, uświadomione i nieuświadomione. Nieznanego nie znamy, ale możemy poznać. Granice niepoznawalnego ograniczone są dla nas nieskończonymi granicami Insilentium.

— Kiedy mówisz „my”, kogo masz na myśli? — obraz tego, co się dzieje, powoli się Austarchemu rozjaśniał.

— My to Martwy Król i wszyscy martwi podniesieni jego Kroplami Bytu — Po-Pso znów wskazał kandelabr. — Kostur Zdradzonego może podnieść każdą nieożywioną materię w Insilentium i dać jej cząstkę świadomości Martwego Króla, żeby mogła istnieć sama.

— Wystarczy. Na razie nie mam więcej pytań. To znaczy mam, ale w tej chwili nie chcę ich zadawać, bo nie jestem gotów na odpowiedź. Strawić by to, co usłyszałem — Austarche zrobił pauzę i odszedł na bok, nie tyle po to, żeby przemyśleć otrzymane wiadomości, ile żeby dojść do ładu z własnym stanem. Coś w nim jakby zaczęło się śmiertelnie rozpadać, nie wytrzymując strumienia wiedzy zdobytej w taki sposób.

— Ufffff! Ochchch! Nareszcie puściło! Ależ było zimno! — Grubas wrócił do swoich emocji. — To co, wychodzi na to, że umarłem, czy jak? Ten niedźwiedź jednak mnie zagryzł! Doktor Penexi miała rację: w Insilentium nie wolno popuszczać nawykom, niech mnie niedźwiedź porwie, wszystko może się zmaterializować, zwłaszcza w strefach Chaosu.

— Po-Pso, dlaczego ty jesteś taki… dwulicowy, czy co? — zapytał Austarche. — Teraz histeryzujesz co sekundę, a dosłownie przed chwilą odpowiadałeś na pytania zupełnie beznamiętnie.

— Kiedy Wasza Wysokość kazał mi milczeć, nie mogłem nie posłuchać rozkazu. W ogóle nie byłem w stanie robić niczego poza tym, co Wasza Wysokość nakazał. Potężny chłód skuł mi ciało i rozum. Kiedy Wasza Wysokość kazał mi odpowiadać, odpowiadałem. A kiedy Wasza Wysokość odwrócił ode mnie uwagę, wtedy wróciłem do poprzedniego stanu. — Po-Pso, podtrzymując ręką swoje flaki, powoli wstał i rozejrzał się. — To rzeczywiście grobowiec roju Pso, poznaję tę dziurę w suficie, ciągle nie było czasu jej załatać, zresztą jest przez nią jaśniej.

— Tak czy inaczej — ciągnął Po-Pso, przysiadając na płycie — umarłem, Wasza Wysokość mnie podniósł i teraz nie jestem człowiekiem, tylko umarlakiem z rozprutym brzuchem, a Wasza Wysokość jest moim Królem.

— Królem czego? Tego grobowca? Cmentarza? — Austarche się rozejrzał. — I kto jest moimi poddanymi? Jeden gadatliwy żywy trup z flakami na wierzchu?

— Podniesionemu zombie w brzuch się nie zagląda! — dumnie odparł Po-Pso. — Niemniej poruszył Wasza Wysokość drażliwy temat. Moim zdaniem trzeba uświadomić sobie własne możliwości, wypracować strategię, zbadać rynek, sporządzić prognozę dynamiki sprzedaży…

— O czym ty w ogóle mówisz? — przerwał mu Austarche, beznamiętnie oglądając wzory na ścianie grobowca.

Po-Pso spojrzał na Króla najpierw ze zdumieniem, potem z pewnym olśnieniem.

— Przepraszam. Całe dorosłe życie byłem kupcem. Handlowałem chlebem. Miałem całą sieć piekarni w różnych dzielnicach Aedranu. Pamięć przeszłości wpływa na naszą teraźniejszość. O, proszę spojrzeć, nawet pochowali mnie z bułką. — Po-Pso wskazał gestem swoją płytę nagrobną, na której leżał okrągły bochenek chleba. Sądząc po tym, gdzie leżał, były piekarz rzeczywiście został pochowany z tym wypiekiem w prawej ręce.

— Uświadomić sobie własne możliwości, powiadasz? — Austarche podszedł do Po-Pso i spojrzał na chleb. — No to zaraz spróbujemy. — Król uniósł kandelabr i, lekko go przechyliwszy, kapnął woskiem na upieczone w piecach Aedranu dzieło sztuki kulinarnej.

— Wstawaj na służbę, bułko!