Kral öldü! Yaşasın Kral!

Kral öldü!

Kral III. Austarche ölümünü gayet net hatırlıyordu. Bilge ve iyi yürekli, ama fazlasıyla saf bir hükümdar olduğu için ihanete uğramıştı. Saray erkânının sözüne, onlar yaptıklarıyla tersini kanıtlayana dek inanma alışkanlığı, sonunda yine onların ihanetiyle noktalanmıştı. Çevresine dizilmiş soylular, zehrin bu haşmetli zatı hayatına umutsuzca tutunan sıradan bir faniye nasıl da emin adımlarla çevirdiğini seyrediyordu.

Austarche yaşamayı çok istiyordu. Zehir onu bir anda öldürmedi. Soylular mutlak bir sessizlik içinde, onun iki büklüm hâlde, ardında kanlı izler bırakarak yemek salonunu baştan başa yürüyüşünü izledi. Kral son gücüyle eski bir şamdana kadar ulaştı, ona iki eliyle yapışıp hırıltıyla sordu:

— Neden? — Olup bitenin sebebini gerçekten anlamıyordu.

— İki kelimeyle söylemek gerekirse, fazla iyi ve fazla akıllısınız, Majesteleri, — diye söze girdi başbilge; bu krallığın sarayında her devirde bulunan cinsten, çok yaşlı bir ihtiyar.

— Kendiniz bakın, herkesin her şeyi yolunda, — saray bilgesi içini çekip eliyle kralın çevresindeki soyluları gösterdi, — ve herkesin canı sıkılıyor. Her yeni günün bir öncekinden hiçbir farkı yok. Ne bir entrika, ne bir korku; hayatın boşluğu duygusundan başka hiçbir şey yok aslında. Evrimleşmeyi bıraktık, çünkü bizi tehdit eden hiçbir şey kalmadı. Biz de bu yüzden bir entrika yaratmaya ve sizi öldürmeye karar verdik, Majesteleri. Yalnız sakın yanlış anlamayın, sizi gerçekten çok seviyoruz. Burada duran beyefendiler için bu, yalnızca tür olarak var olup olmayacağımız meselesi…

İhtiyar bir şeyler söylemeyi sürdürüyordu, ama Austarche artık onu dinlemiyordu; gerçekliği algılamak güçleşmişti. Gözlerine karanlık bir ağırlık çöktü ve bilinci yavaş yavaş kaotik bir şeyin içine gömüldü.

Yaşasın Kral!

Öldüysem neden bu kadar soğuk? Hem zaten nasıl düşünebiliyorum? Düşünüyorsam yaşıyorum demek mi? Yoksa yine de öldüm, ama ruhlar âlemine mi düştüm? Her hâlükârda gözlerimi açmayı denemeliyim…

Austarche’nin bilinci tümüyle yerine geliyordu. Hatırladığı o son anda nasıl duruyorsa şimdi de öyle durduğunu hissediyordu artık. Eski şamdana tutunuyor, hatta yanan mumlardan yayılan doğa dışı soğuğu bile duyuyordu. Onu en çok kurcalayan soru da buydu: her şey neden bu kadar soğuktu, kendisi de dahil.

Her hâlükârda gözlerimi açarsam daha çok cevap alırım, diye düşündü Austarche ve yavaşça, korkmamaya çalışarak yeni dünyayı kendine açmaya koyuldu. Aynı sakin tempoyla gözlerini hemen hemen o anda geri kapadı. Çünkü her şeyi görmeye hazırdı; bir tek, eski bir mahzen mezarın ortasındaki taş levhada yatan, bir zamanlar hayli şişman olduğu belli, ne idüğü belirsiz bir yaratığın cesedini görmeye hazır değildi.

Kral kendi duygularına kulak verdi. Hiçbir şey! Ne korku, ne şaşkınlık, ne tiksinti. İçinde yalnızca boşluk ve seyretmenin sonsuz soğuğu vardı.

Şimdi nefesimi vereceğim, gözlerimi açacağım ve bu hayal kaybolup gidecek… Kendisine dâhiyane görünen bu fikri sonuna kadar düşünmeye bile fırsat bulamadan, nefes de alamadığını fark etti. Geriye yalnızca bir zamanlar nasıl nefes aldığının, hatta herhangi bir şeyi nasıl hissettiğinin hatırası kalmıştı.

Austarche gözlerini ikinci kez daha acımasızca açtı; bilinmedik bir dünyada, soğukluk duygusu dışında içinde hiçbir korkunun ve duygunun kalmadığını kavramış bir varlık nasıl açarsa öyle. Hâlâ karanlık mezar odasında, şamdandaki mumların ışığı altında, soğuk cesedin başında sessizce dikiliyordu.

Bunun nasıl bir yaratık olduğuna bir bakmak lazım galiba. Kral cesedin üzerine eğildi ve bu arada ölünün yüzünü bolca muma buladı.

Kimsin sen, ben neden buradayım? Hükümdarın düşüncelerini merhumun beklenmedik hareketleri böldü: anlaşılmaz bir sebeple yavaşça gözlerini açtı, birkaç saniye Austarche’ye baktı, sonra gördüğünü unutmaya çalışırcasına gözlerini sımsıkı yumdu, en sonunda da göz kapaklarını kaldırıp sessizce kralın yüzünü incelemeye başladı.

— Kusura bakmayın ama neden mumlarınızı üstüme damlatıyorsunuz ve, ayı kapsın sizi, siz kimsiniz ki zaten? — Hafiften canlanmış ceset, yumuşak, kadife bir bariton sesle sorular sormaya başladı.

Nasıl yani, canlı mı bu? Austarche düşünceye daldı. Gerçi dışarıdan bakan bunu anlayamazdı. Bir zamanlar olgun bir kralın sağlıklı yüzü olan şey, şu anda soğukluktan başka hiçbir duyguyu ele verecek hâlde değildi.

— Pekâlâ Po-Pso, topla kendini! Doktor Penexi’nin böyle durumlar için tavsiye ettiği gibi olayların sırasını baştan kuralım, — diye monoloğuyla havayı titretmeyi sürdürdü merhum. — Artax’ta pek bereketli bir pazar günü geçirdiğimi, ardından da birini ziyarete niyetlendiğimi hatırlıyorum… tamam, burada hafıza boş… yolu kısaltmak için de Kaos bölgesinden geçtim; bölge bu sefer orman kılığındaydı ve o ormanda tuhaf bir ayı karnımı yaraladı. Sonra kaçarken gözümü bir kırptım, bir de baktım taş bir levhanın üzerinde çırılçıplak yatıyorum, başımda da eski zaman kılığına girmiş, elinde koca bir şamdan tutan, ne idüğü belirsiz bir sapık dikilmiş, insanın kanını donduran bakışlarla beni süzüyor…

— Ben sapık değilim, ben iyilik ve akıl unvanlarına sahip, Aedran’da barışı kurmuş olan Kral III. Austarche’yim!

— Aedran mı? Böyle bir krallık duymadım. Sizin dünyanız herhalde bilim insanlarımızın en son Kaos keşiflerinden biri, geniş kitlelere henüz duyurulmamış, — diye düşünceye daldı ceset. Austarche’nin tersine, bu şişko gönlünce yüzünü buruşturup duygularını gösterebiliyordu. — Neyse, ben kendi işime gideyim en iyisi, siz de burada afiyetle krallık edin; isterseniz iyi bir doktorun kartvizitini verebilirim. Insilentium’da da kaçık eksik olmuyor, ayı kapsın onları. Üstüme mum damlatmayı da kesin; ne de olsa ben öyle sıradan biri değil, 3. rütbeden bir insan-erkek-erkek arıyım!

Şişko, beceriksizce bir o yana bir bu yana sallanarak sonunda dönmeyi ve soğuk levhadan mezar odasının en az onun kadar soğuk taş döşemesine düşmeyi başardı. Biraz debelendikten sonra aynı levhaya yaslanarak oturmayı bile becerdi.

— Giysilerim nerede?! Sapık olmadığınızdan emin misiniz? Bedenime alçakça dokundunuz mu? — Aşağıdan eski merhumun isyanı yükseldi. — Karnıma ne olmuş, bunlar ne — bağırsaklarım mı?

— Kes gevezeliği! — Austarche sakin bir sesle cesedin isterisini kesti. — Burada neler döndüğünü ben de senden fazla anlamış değilim. Daha bir saat önce Aedranlıların en kudretlisiydim, şimdiyse dikilmiş, karnı deşilmiş, kıçı açık, yağlı bir serserinin sızlanmalarını dinlemek zorunda kalıyorum. Şimdi soru sorma sırası bende: sen kimsin ve ben neredeyim?

— Mmmmm… mmmmm… — Merhum bir cevap vermeye çalışıyor, ama bir güç buna izin vermiyor gibiydi.

— Ne diye böğürmeye başladın? Sana emrediyorum, konuş! — Austarche başını eğip cesedin cansız, cam gibi gözlerinin içine baktı.

— Adım Po-Pso’ydu, 3. rütbeden bir insan-erkek-erkek arıydım. Ölü Kral Insilentium’da bulunuyor. — Ölü, kadim bir mantrayı okurcasına tekdüze bir sesle cevap verdi. — Daha kesin söylemek gerekirse, Aedran’ın altıncı nirengi noktasının on bakış güneydoğusundaki mezarlıkta, Pso oğulunun aile mezar odasında bulunuyor.

— Bana neden Ölü Kral dedin?

— Çünkü siz benim Kralımsınız. Ve siz Ölüsünüz.

— Ya sen?

— Ben de ölüyüm.

— Öyleyse nasıl konuşuyorsun

— Ölü Kral’ın Varlık Damlalarıyla kaldırdığı bütün ölüler, — Pso elini kaldırıp parmağıyla şamdanı gösterdi, — konuşabilir.

— Az önce bana anlattıklarının hepsini nereden biliyorsun, Po-Pso?

— Ben, bizim bildiğimiz her şeyi bilirim; bilincine vardığımızı da, varmadığımızı da. Bilinmeyeni bilmeyiz, ama öğrenebiliriz. Bilinemezin sınırları bizim için Insilentium’un sonsuz sınırlarıyla sınırlıdır.

— “Biz” derken kimi kastediyorsun? — Olup bitenin resmi Austarche için yavaş yavaş netleşiyordu.

— Biz, Ölü Kral ve onun Varlık Damlalarıyla kaldırılmış bütün ölüleriz. — Po-Pso yine şamdanı gösterdi. — İhanete Uğrayanın Asası, Insilentium’daki her cansız maddeyi kaldırabilir ve kendi başına var olabilsin diye ona Ölü Kral’ın bilincinden bir parçacık verebilir.

— Yeter. Şimdilik başka sorum yok. Daha doğrusu var, ama şu an sormak istemiyorum, çünkü cevabını almaya hazır değilim. Önce duyduklarımı bir hazmedeyim. — Austarche ara verip uzaklaştı; aldığı bilgiler üzerine düşünmekten çok, kendi hâlini anlamak için. İçinde bir şey, bu yoldan edinilen bilgi seline dayanamıyor, sanki ölümcül biçimde dağılmaya başlıyordu.

— Ufffff! Ohhhhh! Nihayet bıraktı! Ne soğuktu ama! — Şişko yeniden duygularına kavuştu. — Yani şimdi ben öldüm mü oluyor? O ayı beni sahiden gebertmiş! Doktor Penexi haklıydı, Insilentium’da alışkanlıkların dizginini bırakmaya gelmez, ayı kapsın beni; her şey cisimleşebilir, hele Kaos bölgelerinde.

— Po-Pso, sen neden böyle… iki yüzlü müsün nesin? — diye sordu Austarche. — Şimdi saniyede bir isteri krizine giriyorsun, ama daha demin sorulara gayet kayıtsızca cevap veriyordun.

— Bana susmamı emrettiğinizde emre karşı gelemedim. Sizin komutlarınızdan başka hiçbir şey yapmakta özgür değildim zaten. Şiddetli bir soğuk bedenimi de aklımı da kıskıvrak bağladı. Cevap vermemi emrettiğinizde cevap verdim. Dikkatinizi üzerimden çektiğinizdeyse eski hâlime döndüm. — Po-Pso bağırsaklarını eliyle tutarak yavaşça ayağa kalktı ve çevresine bakındı. — Burası gerçekten de Pso oğulunun mezar odası; tavandaki şu deliği tanıdım, onu kapatmaya bir türlü vakit bulamamıştım, hem içerisi daha aydınlık oluyordu.

— Her hâlükârda, — diye sürdürdü Po-Pso levhanın üzerine otururken, — ben öldüm, siz beni kaldırdınız; artık insan değil, karnı deşik bir ölüyüm, siz de benim Kralımsınız.

— Neyin Kralı? Bu mezar odasının mı? Mezarlığın mı? — Austarche çevresine bakındı. — Peki tebaam kim? Bağırsakları dışarıda, geveze bir yaşayan ceset mi?

— Diriltilen zombinin karnına bakılmaz! — diye gururla cevap verdi Po-Pso. — Yine de nazik bir konuya dokundunuz. Bana kalırsa imkânlarınızın farkına varmalı, bir strateji geliştirmeli, pazarı incelemeli, satışların seyrini öngörmelisiniz…

— Sen neden bahsediyorsun? — Austarche, mezar odasının duvarındaki desenleri duygusuzca incelerken onun sözünü kesti.

Po-Pso Kral’a önce şaşkınlıkla, sonra bir tür aydınlanmayla baktı.

— Kusura bakmayın. Bütün yetişkinlik hayatım boyunca tüccarlık ettim. Ekmek satardım. Aedran’ın çeşitli semtlerinde koca bir fırın zincirim vardı. Geçmişin hafızası bugünümüzü etkiliyor. A, bakın, beni çörekle birlikte gömmüşler bile. — Po-Pso eliyle mezar levhasını gösterdi; üzerinde yuvarlak bir somun ekmek duruyordu. Duruşuna bakılırsa eski fırıncı gerçekten de sağ elinde bu hamur işiyle gömülmüştü.

— İmkânlarının farkına varmak mı diyorsun? — Austarche, Po-Pso’nun yanına gelip ekmeğe baktı. — İşte hemen şimdi deneyelim. — Kral şamdanı kaldırdı ve hafifçe eğerek Aedran fırınlarında pişmiş bu mutfak eserinin üzerine mum damlattı.

— Hizmete kalk, çörek!