Ölülerin Stratejisi
— Bak, yeme beni, ha! Yapma, ha! Daha fazla dayanamam. Dokunma bana!
İfadesiz Austarche ile düşünceli Po-Pso, mezar odasının karanlık köşesine sinmiş, isteri içinde bağıran çöreği seyrediyordu.
— Oldu galiba, — diye tarafsızca sonuca vardı Austarche.
— Yalnız “bu şey” duygusal açıdan pek dengeli görünmüyor, ayı kapsın onu, — diye karşılık verdi Po-Pso, endişelerini dile getirerek.
— Sen ilk dakikalardaki hâlini hatırla. Kaldırılıştan sonra bir süre, aşılanan bilinç yeni maddeye ve onun hafızasına uyum sağlar. Dirilişten önce içe çekilmiş korkularla arzular arasındaki denge ayarlanır, — diye sürdürdü Ölü Kral. — Nedense bunu biliyorum.
— Yani uyandığımda sizin sapık olduğunuzu sanmam, sağlığımdaki korkularımın sonucu mu? — diye ilgiyle sordu Po-Pso.
— Ya da gizli arzularının. Kendinde böyle bir şey fark etmedin mi hiç?
— Kesinlikle hayır!
— Emin misin?
— Şuradaki çöreğin üzerine yemin ederim!
— Arzularla korkuların doğası birdir. Özünde aynı madalyonun iki yüzüdür bunlar. Bunu biliyorum, çünkü eskisinden de bilge oldum. Bilgiyle dolup taşıyorum resmen, ama ölülerin utanabileceğini ben bile tahmin etmezdim. Kalıntı hafızanın kaldırılan üzerinde yine de güçlü bir etkisi var. Baksana, ben felsefi münazaramı sürdürürken Po-Pso nasıl da kızardı, — diye sesli düşünüyordu Austarche…
— Durmadan beni yemek istediler, ha! Nefret ediyorum, bunu onlara asla affetmeyeceğim, ben, ben, ben… onları kendim yiyeceğim, — diye köşede saldırganca tıslıyordu az önce diriltilmiş pişmiş hamur parçası. — Ha-a-a!!! Ava çıkmanın vakti geldi.
— Yanıma gel, — dedi Austarche sakin, soğuk ve itiraz kabul etmez bir sesle. — Bu bir emirdir.
Mezar odasının köşesindeki karanlıktan, bir zamanlar ekmek denebilecek bir yaratık yuvarlanarak çıktı. Yalnız, bir vakitler zararsız olan çörek şimdi kaşsız, yuvarlak, hain gözlerin, kocaman kemerli bir burnun ve ince, uzun, eğri büğrü dişlerle dolu, en az onun kadar kocaman bir ağzın sahibiydi.
— Kimsin sen? — Ölü Kral’ın buz gibi sorusunu aynı ölçüde donduran bir bakış izledi.
— Ben akıl sahibi olmuş ruhsuz bir varlığım, Kralım, — diye uysal bir fısıltıyla geldi cevap.
— Tamam, dur, iptal. — Austarche, astlarını bu yöntemle sorguya çekmekten bilincinin yine bulandığını hissetti. Bu tür temaslar için yeterli bir kişisel güç birikimi gerektiğini anladı; şu aşamada bu güçten pek az vardı elinde, onu da Po-Pso ile konuşurken tüketmişti.
— Of, yine o korkunç soğuk, — diye söze karıştı şişko, büzülerek.
— Fena çarptı, ha! — diye doğruladı somun.
— Neyse, imkânlarımın inceliklerini sonra çözerim. Hadi düpedüz sohbet edelim. — Austarche yeniden ekmeğe döndü. — Bir adın var mı?
— Size nasıl daha doğru anlatsam, majesteleri. — Ekmek yine uğursuz bir fısıltıya geçti. — Mesele şu ki ben sıradan bir zombi çöreğim. Adım yok. Ama planlarım var; planlarım pek iştah açıcı.
— Planların, ben sana ne dersem o olacak. Gerçi benim de hâlâ hiçbir stratejim yok.
— Ölü Kral, bir amaç ve ona ulaşacak bir strateji olmadan varlığımız düpedüz anlamsız. Anlam olmayınca da Kaos’un içinde eriyip gideriz; Insilentium’un düzeni böyle, — dedi Po-Pso bilmiş bir edayla, asırlık bir sosisi andıran parmağını havaya kaldırarak.
— Sarayımda az bilge olmadı, ama en renklisi sensin. — Bu iltifat sırasında Austarche’nin yüzünde hiçbir şey değişmedi.
— Artık kesinlikle emin olduğum bir şey varsa, özgünlükte elime su dökecek kimse çıkmaz, — diye sırıttı Po-Pso ve bağırsağına hafifçe bir tekme attı.
— Neyse, al sana ilk iş için bir görev, sarkaç filozof, — dedi Austarche, şişkonun bacakları arasında sallanan yemek borusu parçasına bakarak. — Sana da, çörek. — Bakışını ona çevirdi. — Şimdi mezar odasından çıkıyor ve bilgi aramak üzere ayrı yönlere dağılıyorsunuz. Hangi bilgi olursa olsun: arazi, sakinler, sırlar; hiç değilse kendinizi inceleyin. Hepimizi tek bir soru birleştiriyor: görevimiz ne, daha doğrusu benim görevim ne. Sizinki zaten belli: benim işim görülsün diye ne gerekiyorsa yapmak. Daha da basit söyleyeyim: arkadaşlığınızdan biraz sıkıldım, yalnız kalmak istiyorum. Kısacası yolunuz şu taraf. — Ölü Kral parmağıyla çıkışı gösterdi.
— Bu arada, — diye ekledi son olarak Austarche. — Eski korkularınız gücünüz oldu. Sen, Po-Pso, yavaş yürürdün ve o nazik gövdeni yabani bir hayvan paramparça eder diye ödün kopardı. Artık daha hızlı koşuyorsun, üstelik aynı çabuklukla kendini onarıyorsun. Sen ise, çörek, ne kadar çok yersen o kadar güçleniyorsun.
— Bana ve soydaşlarıma onca acıyı çektirenleri avlayabilirim, değil mi? — diye sordu çörek, gözlerini fıldır fıldır döndürerek.
— Ne isterseniz yapın, — diye cevap verdi Austarche. — İyi ve aydınlık olmayı denedim zaten, sonu hayra varmadı. Artık karanlık ve kötüyüz.
Bir süre sonra Ölü Kral mezar odasından çıkıp çevresine bakındı. Bir yanından ormana yaslanan kadim mezarlık, öbür yanında ufka kadar onu çepeçevre sarıyordu. Islak toprağa derin derin gömülmüş, güneşe doğru uzanan ağır ayak izleri Po-Pso’nun gün batımına doğru gittiğine tanıklık ediyordu; orman tarafından gelen dövüş sesleri, okkalı küfürler ve kadın çığlıklarıysa zombi çöreğin o yöne yuvarlandığını ve çoktan savaş yoluna çıktığını gösteriyordu.
Ben nereye düştüm böyle? diye düşündü Austarche. Orman tarafından art arda patlamalar duyuldu. Ölü Kral, ekmek tarihinin ilk kan davasının seslerine aldırmadan, ufkun ardına çekilen güneşe bakıyordu.
— Insilentium nedir? Kendine “insan” diyen bu yaratıklar da neyin nesi? — diye yüksek sesle kendi kendine sordu Austarche, sonra dönüp mezar odasının insanı içinde eriten karanlığına geri adım attı.