Tek yön bilet

— Yetişemeyeceğiz, yetişemeyeceğiz, ne yapsak yetişemeyeceğiz! — diye sızlanıyordu Katrin. — O hiçliğe adım atana kadar topu topu üç dakika kaldı, biz daha enstitüye yeni yaklaşıyoruz. Peki ya sonra?

Ayuna arkadaşına hiçbir tepki vermiyordu. Muharebe teçhizatının içinde donup kalmış gibiydi; savaşın cehennemine inmesine saniyeler kalmış bir indirme askeri misali.

— Peki bütün mahalleyi neden acil durumla tahliye ediyorlar? — diye monoloğunu sürdürdü Katrin. — Ben böylesini ancak filmlerde gördüm.

Uçan limuzinin yüksekliğinden, yüzlerce kilometre boyunca sarı elektrik ışığıyla aydınlanan başkenti apaçık görüyorlardı. Yalnızca tek bir yerde, enstitünün bulunduğu mahallede her türlü aydınlatma acil durum düzeninde kırmızı kırmızı yanıp sönüyordu. İnsanları yakalayıp kapsüllere paketlemiş on binlerce kurtarma dronu dört bir yana dağılıyordu. Ayrıca her bina saniyede onlarca acil durum kapsülü fırlatıyordu.

…Çeşitli uygarlıklarla yüzlerce yıl süren savaşlar, insanlığı tür olarak kendini koruma teknolojilerini geliştirmek zorunda bırakmıştı. Teknojen evrim insanları öyle bir noktaya getirmişti ki, neredeyse bütün insan organlarının sentetik benzerleriyle değiştirilmesine imkân veren sayısız tıbbi olanağın yanı sıra, stratejik önemdeki kentlerde herhangi bir yapı inşa edilirken, güvenlik kuralları gereği, her konutun, hangi amaçla yapılmış olursa olsun her binanın acil durum kapsül tahliye sistemiyle donatılması zorunlu şart olarak uygulanıyordu.

Dışarıdan bakınca yeşilliğe gömülmüş görünen başkent, daha derinlemesine incelendiğinde, özerk enerji kaynakları ve bilinen her tür tehdide karşı koruma sistemleri bulunan mahallelere ayrılmış bir teknosistemdi. Küresel yapay zekâ, her an bütün bir mahalleyi en fazla 5 dakika içinde tahliye edebilecek imkâna sahipti…

— Arkadaşım, senin âşık olman kesinlikle yasak, — dedi Katrin fısıltıyla, ağır bir şok hâlinde. Olup bitenin bütün resmi kafasında ancak şimdi, gökyüzünün yükseklerinde gitgide büyüyen plazma yükünü görünce tamamlanmıştı.

Başkentin üzerinde, tek bir mahalle dışında, kubbe biçiminde koruyucu enerji alanları devreye girmeye başladı; bu alanlar kendilerine doğru hızla uçan her maddeyi yansıtıp dağıtabiliyordu.

İsabet bölgesine yaklaştıkça, kruvazörün salvosu anında yükün plazma küresine yapay olarak sarılmış olan manyetik alan, atmosferde yavaş yavaş dağılmaya ve protüberanslar saçmaya başladı.

Bütün şehir, muharebe kruvazörünün yarattığı yıldırım topunun küçük bir güneş gibi, saldırıya önceden hazırlanmış mahallenin üzerine düşüşünü izledi; mahalle bir an sonra, şehrin koruyucu enerji kalkanlarının da çevresinden akıp geçen bir ateş denizine dönüştü. Yarım dakika sonra da bir zamanların seçkin mahallesinin yerinde kocaman, kapkara bir delik ağzını açmıştı; dibinde, doğaüstü bir mekân gibi, Kapı uzanıyordu.

Gravitasyon limuzini, plazma darbesinin açtığı yanık tünelde duvar boyunca ağır ağır alçalarak popüler şovun stüdyosunun bulunduğu yere yaklaşıyordu.

Küresel yapay zekâ sistemi, Ayuna’yı en hızlı biçimde Kapı’ya ulaştırmaya yönelik 11. erişim seviyesindeki talimatı yerine getirirken, darbe anında şu ya da bu sebeple yerin derinliklerindeki mekânlarda bulunan yurttaşları tahliye etmedi. Birincisi, onları yerel güç alanlarıyla korumak enerji bakımından daha kârlı çıkmıştı; Dünya Hükûmeti’nin “Genel güvenlik” yönetmeliği uyarınca İmparatorluk’taki her yapının her yer altı katında bu alanları üreten sistemler bulunuyordu. İkincisi, o gün Kapı’ya giden insanların “İmparatorluk yurttaşı” çipleri önceden sökülüyordu ve bu kişiler resmen başkentin genel yönetim sisteminden çıkarılmış sayılıyordu; tahliye edilmeleri hâlinde Yapay zekânın, gerekse bile, onları kurtarmaya yönelik sonraki işlemler için erişimi olmayacaktı.

Limuzin stüdyonun seviyesine inip kapılarını açtığında ve Ayuna, İmparatorluk muhafız subayının tam muharebe teçhizatı içinde indirmeye hazırlandığında, Tars o gün stüdyoya şov için gelmiş öteki konuklarla birlikte çoktan Kapı’nın kenarında duruyordu. Herkes az önceki titreşimlerin kaynağını ve başlarının üstünde beliren, içinden yıldızlı akşam göğünü seyredebildikleri kocaman deliğin sebebini merak ediyordu. Sayısız yayın dronu, yaklaşan sahneyi daha iyi görebilmek için stüdyodan dışarı dağıldı; şov devam ediyordu.

— Ne kadar da güzelsin Ayuna! — diye haykırdı Tars, limuzinin basamağında duran askerî teçhizatlı kızı elinde olmadan hayranlıkla seyrederek. Kızın kestane rengi saçları yükselen hava akımlarında dalgalanıyor, stüdyonun aydınlatma dronlarının projektör ışıklarında pırıl pırıl parlıyordu.

— Dur Tars! Ben… — diye haykırdı Ayuna.

— Hayatımızın anlamının ne olduğunu hiç düşündün mü? — dedi Tars ve Kapı’nın mavimsi uçurumuna adım attı.

Kalabalıktan bir “ah” yükseldi. İnsanların ve elektroniğin bütün dikkati bir anda, Kapı’nın üzerinde şok içinde donakalmış Ayuna’ya çevrildi. Son yarım saattir zaten İmparatorluk medya dünyasının bir numaralı haber konusuydu, ama şimdi reytingleri düpedüz tavan yapmıştı. Gerçi bu Ayuna’nın umurunda değildi; televizyon ikiyüzlülüğünden bıkmış ve saf duyguları özlemiş izleyicilerin merakı da tam bu yüzden daha da artıyordu.

Herkes ekranlara öyle kilitlenmişti ki İmparatorluk’taki işleyişin çoğu durmuş gibiydi; birkaç saniye süren bu sessiz sahnenin ardından Ayuna bakışını bileziğine çevirdi. Bilezik hafif bir titreşimle, hükûmet iletişim kanalından bir mesaj geldiğini haber veriyordu.