Bilet w jedną stronę

— Nie zdążymy, nie zdążymy, i tak nie zdążymy! — lamentowała Katrin. — Zostały tylko trzy minuty do chwili, kiedy on zrobi krok donikąd, a my dopiero dolatujemy do instytutu. I co dalej?

Ayuna w żaden sposób nie reagowała na przyjaciółkę. Jakby zastygła w swoim bojowym rynsztunku, niczym desantowiec na sekundy przed zrzutem w piekło bitwy.

— A dlaczego cała dzielnica jest awaryjnie ewakuowana? — ciągnęła swój monolog Katrin. — Coś takiego widziałam tylko w filmach.

Z wysokości lecącej limuzyny wyraźnie widziały stolicę, oświetloną żółtym elektrycznym światłem na setki kilometrów dookoła. I tylko w jednym miejscu, w okolicy instytutu, wszelkie rodzaje oświetlenia migały awaryjnie na czerwono. Dziesiątki tysięcy dronów ratowniczych z ludźmi, złapanymi i zapakowanymi w kapsuły, rozlatywały się we wszystkie strony. Poza tym każdy budynek co sekundę wystrzeliwał dziesiątki kapsuł ratunkowych.

…Setki lat wojen z różnymi cywilizacjami zmusiły ludzkość do rozwinięcia technologii zachowania siebie jako gatunku. Ewolucja technogenna doprowadziła ludzi do tego, że — oprócz licznych medycznych możliwości wymiany prawie wszystkich ludzkich organów na syntetyczne odpowiedniki — w miastach ważnych strategicznie przy budowie jakichkolwiek obiektów przepisy bezpieczeństwa bezwzględnie wymagały wyposażenia każdego mieszkania, każdego budynku o dowolnym przeznaczeniu w system awaryjnej ewakuacji kapsułowej.

Stolica, z pozoru tonąca w zieleni, przy bliższym przyjrzeniu się była technosystemem podzielonym na dzielnice z autonomicznymi źródłami zasilania i systemami ochrony przed wszystkimi znanymi rodzajami zagrożeń. W każdej chwili Globalna sztuczna inteligencja mogła ewakuować całą dzielnicę w czasie nie dłuższym niż 5 minut…

— Przyjaciółko, tobie kategorycznie nie wolno się zakochiwać — szeptem, w stanie silnego szoku, powiedziała Katrin. Dopiero teraz, gdy zobaczyła wysoko na niebie rosnący w oczach ładunek plazmowy, ułożył jej się cały obraz tego, co się dzieje.

Nad stolicą, z wyjątkiem jednej dzielnicy, zaczęły się kopulasto włączać ochronne pola energetyczne, zdolne odbijać i rozpraszać każdą szybko lecącą w nie materię.

W miarę zbliżania się do strefy rażenia pole magnetyczne, którym w chwili salwy krążownika sztucznie owinięto plazmową kulę ładunku, zaczęło się stopniowo rozpraszać w atmosferze, wyrzucając protuberancje.

Całe miasto patrzyło, jak stworzony przez bojowy krążownik piorun kulisty niczym małe słoneczko spadł na przygotowaną zawczasu do ataku dzielnicę, która dosłownie po chwili zamieniła się w morze ognia, opływającego także ochronne tarcze energetyczne miasta. A po kolejnym pół minuty w miejscu niegdyś elitarnej dzielnicy ziała ogromna czarna dziura, na której dnie nadprzyrodzoną przestrzenią rozpościerały się Wrota.

Limuzyna grawitacyjna miarowo opadała wzdłuż ściany wypalonym tunelem, który powstał po uderzeniu plazmowym, zbliżając się do miejsca, gdzie mieściło się studio popularnego show.

System globalnej sztucznej inteligencji, wykonując zlecenie 11. poziomu dostępu — jak najszybciej dostarczyć Ayunę do Wrót — nie ewakuował obywateli, którzy z jakichkolwiek powodów znaleźli się w chwili uderzenia w pomieszczeniach głęboko pod ziemią. Po pierwsze, energetycznie korzystniej było osłonić ich lokalnymi polami siłowymi, których generatory znajdowały się na każdym podziemnym piętrze każdej konstrukcji Imperium, zgodnie z rozporządzeniem Rządu Światowego „O bezpieczeństwie powszechnym”. Po drugie, ludziom wyruszającym tego dnia do Wrót wcześniej demontowano czipy „obywatela Imperium”, więc oficjalnie uznawano ich za odłączonych od ogólnego systemu zarządzania stolicą, i w razie ich ewakuacji Sztuczna inteligencja nawet w razie potrzeby nie miałaby dostępu do dalszych działań ratunkowych.

Do chwili, gdy limuzyna, zjechawszy na poziom studia, otworzyła drzwi, a Ayuna w pełnym bojowym rynsztunku oficera Gwardii Imperialnej przygotowała się do desantu, Tars i pozostali goście, którzy tego dnia przyszli do studia na show, stali już na krawędzi Wrót. Wszyscy byli ciekawi, skąd się wzięły niedawne wibracje i dlaczego nad głową pojawiła się ogromna dziura, przez którą mogli oglądać gwiaździste wieczorne niebo. Liczne drony telekomunikacyjne rozleciały się ze studia, żeby lepiej objąć nadchodzącą scenę — show trwało.

— Jakaś ty piękna, Ayuno! — wykrzyknął Tars, mimo woli podziwiając dziewczynę w wojskowym ekwipunku, stojącą na stopniu limuzyny. Jej kasztanowe włosy rozwiewały się we wstępujących prądach powietrza, mieniąc się w promieniach reflektorów studyjnych dronów oświetleniowych.

— Stój, Tars! Ja… — wykrzyknęła Ayuna.

— Zastanawiałaś się kiedyś, jaki jest sens naszego życia? — powiedział i zrobił krok w niebieskawą otchłań Wrót.

Tłum wydał okrzyk. Cała uwaga ludzi i elektroniki natychmiast przeniosła się na Ayunę, zastygłą nad Wrotami w osłupieniu. Przez ostatnie pół godziny i tak była już głównym tematem przestrzeni medialnej Imperium, ale teraz jej notowania po prostu wyszły poza skalę. Zresztą Ayuny to nie interesowało, przez co ciekawość widzów, zmęczonych telewizyjną obłudą i stęsknionych za czystymi emocjami, rosła jeszcze bardziej.

Po kilku sekundach niemej sceny, podczas której, zdawało się, zamarła większość procesów w Imperium, tak wszyscy byli przykuci do ekranów, Ayuna przeniosła wzrok na bransoletę, która lekką wibracją sygnalizowała nadejście wiadomości rządowym kanałem łączności.