Siła korupcji

Dowódca małego krążownika liniowego klasy „C”, Kapitan Gwiezdnej Floty John Phillips, oglądając z kapitańskiej sterówki macierzystą planetę rasy ludzkiej, westchnął głęboko i powiedział do swojego zastępcy:

— Patrz, Sam, oto ona, kolebka naszej cywilizacji. Tu narodziła się ludzkość. Nie mogę się doczekać jutra — początku naszego urlopu tutaj. Od dziecka marzyłem, żeby odetchnąć powietrzem Planety-Matki. Babcia opowiadała mi w bajkach, że kiedy dzieje się to pierwszy raz, czuje się niewysłowioną błogość, jakby człowiek połączył się na nowo z czymś bliskim i zapomnianym.

— Kapitanie Phillips — odpowiedział Sam, starzejący się wieczny zastępca swojego dowódcy, z nie mniejszym zachwytem oglądając planetę — dwadzieścia lat oddaliśmy Gwiezdnej Flocie, tu i ówdzie przebija nam już siwizna. Od tygodnia cała załoga rozkoszuje się wyjątkowym przywilejem warty honorowej przy naszej praplanecie…

Kapitan i jego zastępca, wciąż podziwiając z mostka kapitańskiego rozpościerające się widoki Układu Słonecznego, po starczemu omawiali swoje zasługi dla Imperium, wspominając bitwę pod Vottovarą i oblężenie Karnidu, za które cała załoga dostała prawo symbolicznego stania na warcie na orbicie planety macierzystej.

Poważniejsze fortyfikacje obronne wzniesiono na każdej planecie ich układu, tak że flotylle potencjalnego przeciwnika nie mogły się nawet zbliżyć do praplanety. Co tam planety — nawet wiele asteroid krążących po długich orbitach przebudowano na latające twierdze pod lokalnym zarządem sztucznej inteligencji, przestawionej w bojowy tryb kamikadze.

Dlatego przydział na wartę na orbicie Ziemi każda załoga Gwiezdnej Floty dostawała jako zaszczytną nagrodę za zasługi bojowe dla Imperium, ponieważ żadnego znaczenia taktycznego, a tym bardziej strategicznego, ten dyżur nie miał…

„Uwaga! Alarm bojowy! Dowódca krążownika liniowego «Stary Wyga» kapitan Phillips — potwierdzić odbiór rozkazu, wykonanie natychmiastowe”. — Wszystkie pomieszczenia okrętu zalało migające pomarańczowe światło.

Twarz kapitana, w miarę jak zapoznawał się z treścią rozkazu wyświetlanego na holograficznym ekranie bransolety, mroczniała z każdą sekundą. Większość oficerów zajęła już stanowiska przy pulpitach sterowania i z żelazną dyscypliną oraz źle skrywanym zdumieniem czekała na rozkazy dowódcy.

„Moduł dowodzenia gotów do boju”. „Przedział desantowy gotów do boju”. „Przedział reaktora gotów do boju”. „Pierwsza obsługa plazmowa gotowa do boju”… — suchym głosem system powiadamiania powtarzał po całym krążowniku meldunki o stopniu gotowości załogi, pojawiające się na ekranie kapitańskiej bransolety.

„Rozkaz otrzymany. Ogłosić rozkaz całej załodze. Wykonać rozkaz”. — Cichym szeptem, patrząc obojętnie na planetę ze swoich dziecięcych marzeń, wydał komendę kapitan Phillips, żegnając się w myślach z urlopem, a i z karierą też.

— Kapitanie, to jakaś pomyłka — rozległ się głos Sama, który przeczytał rozkaz na swojej bransolecie. — Czy po to stanęliśmy na tej warcie honorowej, żeby dać salwę z działa głównego w stolicę?

— Przecież wszystko rozumiesz, Sam — odpowiedział kapitan Phillips tak, żeby słyszeli wszyscy na mostku. — Nie możemy nie wystrzelić, nawet jeśli to wynik dywersji. Zgodnie z ogólnym regulaminem Gwiezdnej Floty za niewykonanie rozkazu w trybie bojowym cała kadra dowódcza zostanie stracona. Nie mówię już o hańbie, jaką okryjemy nasze pagony.

„Współrzędne potwierdzone. Przygotowanie reaktora do salwy. Rozpędzanie instalacji jonizującej. Rozgrzewanie głównego działa plazmowego. Przewidywany czas do wystrzału: 40 sekund” — ze wszystkich stron oficerowie powtarzali meldunki na mostek kapitański.

— Ale i posłużyć dla dobra Imperium też nam już nie dadzą — ciągnął Kapitan Phillips. — W stolicy na każdym metrze kwadratowym są co najmniej cztery szlachetne tyłki, a tu my, tacy piękni, przylecieliśmy, huknęliśmy z głównego kalibru i zrobiliśmy stumetrową dziurę o średnicy dziesięciu kilometrów. Nieważne, kto i w jakim szczytnym celu dał nam to zadanie bojowe, kozłami ofiarnymi będziemy my.

„Okręt gotów do salwy”.

— Ognia — natychmiast wydał rozkaz kapitan Phillips i usiadł w fotelu, wpatrując się bezmyślnie w jakiś daleki punkt. Dopiero teraz otoczenie zauważyło, jak bardzo się postarzał.