Pierwszy w Galii
— Wyobrażasz sobie, Kaps, wszystko stanie się właśnie dzisiaj — gruby człowiek kołysał się z przejęcia w czerwonych fotelach swojego flaera-limuzyny. Skrzypienie, z jakim znakomicie wyprawiona skóra siedzenia ocierała się o jego sflaczałe ciało, owinięte w drogi garnitur o perłowym połysku, tylko potęgowało atmosferę nadzwyczajnego podniecenia w luksusowym flaerze, lecącym rządową grawitrasą.
— Jak długo czekałem na tę chwilę! — chwalił się dalej przed ekranem bransolety. — Przez ostatnie dwadzieścia lat marzyłem tylko o tym dniu. Przy każdym podpisanym kontrakcie, przy każdej korzystnej transakcji marzyłem o chwili, kiedy ja, najbogatszy i najbardziej wpływowy człowiek Galijskiego sektora dziewięciu planet, będę pierwszy wśród pierwszych na dorocznej wystawie dobroczynnej małych frakcji. Już widzę, jak idę po czerwonym dywanie i słyszę za plecami zawistny szept: „Patrzcie, przecież to sam pan Po — najbardziej wpływowy człowiek na dzisiejszej imprezie. Ciekawe, jaką sumę przekaże na dobroczynność”.
— A propos sum, Kaps: doskonale rozumiem, że nie umiesz dochować tajemnicy — jedyny pasażer limuzyny przeszedł na szept, obejrzawszy się na błyskawicznie zbliżające się światła innego flaera — ale szczerze liczę, że tutaj okażesz pokorę, bo jesteś pierwszym, który się dowiaduje, że zamierzam dziś rozdać dziesiątą część swoich bitowych oszczędności.
— Ależ, panie Po, to przecież bajońska suma, prawie 20 milionów bitów — na holograficznym ekranie koścista twarz niejakiego Kapsa rozpłynęła się w obłudnym zdumieniu.
— Nie prawie, tylko trochę więcej niż 20 milionów — dwa podbródki najbardziej szanowanego człowieka w sektorze Galijskim rozpłynęły się w zadowolonym uśmiechu. — Po prostu dlatego, że mogę sobie na to pozwo…
Łoskot przymusowego dokowania flaera, który dogonił limuzynę, nie dał mu dokończyć. Dach otworzył się awaryjnie i do kabiny automatycznie wyładowały się dwie kapsuły, które rozwarły się, uwalniając dziewczyny, wciągnęły się z powrotem, i równo z odgłosem oddokowującego flaera dach limuzyny równie szybko się zamknął. Wszystko trwało dosłownie kilka sekund, tak że pan Po nie miał możliwości zmienić wyrazu twarzy i tak już został: z otwartymi ustami i włączonym ekranem bransolety, wpatrzony w dwie dziewczyny, które niespodziewanie zjawiły się w jego elitarnym pojeździe — blondynkę w sukni wieczorowej i właścicielkę kasztanowych włosów w pełnym rynsztunku gwardyjskiego desantu Imperatora.
— Chłopak od niej odszedł — z miną winowajcy spróbowała rozładować atmosferę blondynka.
„Uwaga, panie Po, pański pojazd zostaje ostatecznie wyczarterowany do prywatnej operacji. Rekompensatę materialną i moralną otrzyma pan w ciągu jednej minuty. Proszę przygotować się do natychmiastowej ewakuacji” — obojętnie rozległ się w kabinie głos globalnej sztucznej inteligencji.
— Nie zgadzam się, to mój dzień! Słyszycie, mój! — krzyczał pan Po, bębniąc od środka pulchnymi piąstkami w przezroczystą szybę kapsuły ratunkowej, w którą do tej chwili zdążyła go już zapakować automatyka.
„Odliczanie: trzy, dwa, jeden”.
Ostatnie, co pan Po zobaczył w swojej niegdyś ukochanej limuzynie, to wzruszającą ramionami Katrin i zimny neonowy blask oczu Ayuny. Po czym jego kapsuła awaryjnie wystrzeliła w górę, na orbitę okołoplanetarną.
„Przygotować się do skoku impulsowego” — regulaminowo poinstruował dziewczyny system globalnej sztucznej inteligencji.
— Teraz rozumiem, jak ominiemy korki — rozumując na głos, próbowała się ustabilizować Katrin. — Maszyny tej klasy w nagłych wypadkach mogą jeden raz skoczyć, zużywając naraz do 90% ładunku, i po paraboli odrzutowej dotrzeć do celu. Czytałam o tym w folderze reklamowym i wychodzi to bardzo drogo. Ale to nawet w przybliżeniu nie kosztuje 1,8 miliarda bitów. Moim zdaniem nasza inteligencja nauczyła się brać łapówki. Zresztą i tak nie zdążymy, tam jest przecież pięćdziesiąt pięter pod ziemią…
„Odliczanie: trzy, dwa, jeden, start”…
I znów dziewczyny wcisnęło w fotele. Tym razem z powodu odrzutowo-impulsowego skoku limuzyny, która poleciała po paraboli do celu — Instytutu Badań Nieznanego.
Przelatując przez najwyższe warstwy atmosfery, Katrin zdążyła zauważyć nieobjęty ogrom planety, skutej technogenną cywilizacją, gwiazdy, Księżyc, a także pana Po, który powoli opadał w kapsule ratunkowej i, sądząc po gestykulacji, mocno klął z powodu zepsutego dnia. Katrin, napotkawszy jego oburzone spojrzenie, znów musiała wzruszyć ramionami na znak, że nie jest w stanie w żaden sposób wpłynąć na sytuację, i, żeby uspokoić ważnego gościa z Galii, postukała palcem w swoją bransoletę, dając mu do zrozumienia, że za niewygody dostanie dobrą rekompensatę…