Galya’da birinci

— Düşünebiliyor musun Kaps, her şey tam da bugün olacak. — Şişman adam, limuzin-flayerinin kırmızı koltuklarında heyecandan sallanıp duruyordu. Koltuğun özenle işlenmiş derisi ile adamın sedef parıltılı pahalı bir takım elbiseye sarılmış gevşek bedeninin birbirine sürtünmesinden çıkan gıcırtı, hükûmet gravi-yolunda uçan bu lüks flayerdeki olağanüstü heyecan havasını büsbütün artırıyordu.

— Bu anı ne kadar da uzun bekledim! — diye bileziğinin ekranına karşı böbürlenmeyi sürdürdü. — Son yirmi yıldır bu günden başka hayalim olmadı. İmzalanan her sözleşmede, her kârlı anlaşmada, benim, dokuz gezegenlik Galya sektörünün en zengin ve en nüfuzlu adamının, yıllık küçük fraksiyonlar hayır sergisinde birinciler arasında birinci olacağım anın hayalini kurdum. Kendimi kırmızı halıda yürürken, arkamdan gelen kıskanç fısıltıları duyarken görür gibi oluyorum: “Bakın, bizzat Mr. Po bu; bugünkü etkinliğin en nüfuzlu adamı. Acaba hayır işlerine ne kadar bağışlayacak?”

— Hazır laf meblağlardan açılmışken, Kaps, sır tutmayı beceremediğini gayet iyi biliyorum, — diye fısıltıya geçti limuzinin tek yolcusu, hızla yaklaşan başka bir flayerin ışıklarına dönüp bakarak, — ama burada ağzını sıkı tutacağını içtenlikle umuyorum; zira bugün bit birikimimin onda birini dağıtmaya niyetli olduğumu ilk öğrenen sensin.

— Ama Mr. Po, bu akıl almaz bir meblağ, neredeyse 20 milyon bit, — holografik ekranda Kaps denen birinin kupkuru yüzü ikiyüzlü bir hayretle yayıldı.

— Neredeyse değil, 20 milyondan biraz fazla. — Galya sektörünün en saygın adamının iki çenesi memnun bir gülümsemeyle yayıldı. — Sırf buna gücüm yettiği iç…

Limuzine yetişen flayerin zorla kenetlenmesinden çıkan gümbürtü, sözünü bitirmesine izin vermedi. Tavan acil durum düzeniyle açıldı ve kabine otomatik olarak iki kapsül indirildi; kapsüller açılıp kızları serbest bıraktı, geri çekildi ve ayrılan flayerin sesiyle aynı anda limuzinin tavanı da aynı hızla kapandı. Bütün işlem topu topu birkaç saniye sürdü; öyle ki Mr. Po yüz ifadesini değiştirmeye fırsat bulamadı, ağzı açık, bileziğinin ekranı etkin hâlde öylece oturakaldı ve lüks aracında ansızın beliren iki kızı süzdü: biri gece elbiseli bir sarışın, öbürü İmparatorluk muhafız indirme birliğinin tam teçhizatını kuşanmış kestane saçlı bir kızdı.

— Sevgilisi onu terk etti, — diye suçlu bir sesle ortamı yumuşatmaya çalıştı sarışın.

“Dikkat, Mr. Po, aracınız özel bir harekât için kesin olarak kiralanmaktadır. Maddi ve manevi tazminatınızı bir dakika içinde alacaksınız. Lütfen derhâl tahliyeye hazırlanın,” diye kayıtsız bir tonla duyuldu kabinde küresel yapay zekânın sesi.

— Kabul etmiyorum, bu benim günüm! Duyuyor musunuz, benim! — diye bağırıyordu Mr. Po, otomatiğin o ana kadar kendisini çoktan içine paketlediği acil durum kapsülünün saydam camını tombul yumruklarıyla içeriden döverek.

“Geri sayım: üç, iki, bir.”

Mr. Po’nun bir zamanlar pek sevdiği limuzininde gördüğü son şey, omuz silken Katrin ile Ayuna’nın gözlerindeki soğuk neon parıltısı oldu. Ardından kapsülü acil durum düzeniyle yukarıya, gezegenin yakın yörüngesine fırladı.

“İmpuls sıçramasına hazırlanın,” diye talimat verdi kızlara küresel yapay zekâ sistemi, kuralına uygun bir sesle.

— Trafiği nasıl atlatacağımız şimdi anlaşıldı, — diye sesli akıl yürüterek kendini dengelemeye çalışıyordu Katrin. — Bu sınıftan araçlar acil durumlarda bir kereliğine sıçrayabiliyor; şarjının yüzde 90’ına varan kısmını bir anda harcayıp reaktif bir parabol çizerek varış noktasına ulaşıyor. Bunu bir reklam broşüründe okumuştum, epey pahalıya patlıyor. Ama 1,8 milyar bitin yanına bile yaklaşmaz. Bana kalırsa bizim zekâ komisyon almayı öğrenmiş. Hem zaten yetişemeyiz, orası yerin elli kat altında…

“Geri sayım: üç, iki, bir, ateş…”

Ve kızlar yine koltuklarına gömüldü. Bu kez, varış noktasına — Bilinmeyeni Araştırma Enstitüsü’ne — doğru parabol çizerek sıçrayan limuzinin reaktif impuls atılımı yüzünden.

Atmosferin üst katmanlarından geçerken Katrin, teknojen uygarlığın kıskacındaki gezegenin uçsuz bucaksız boyutlarını, yıldızları, Ay’ı, bir de acil durum kapsülüyle ağır ağır alçalan ve el kol hareketlerine bakılırsa mahvolan günü için fena hâlde küfreden Mr. Po’yu görmeye fırsat buldu. Onun öfkeli bakışını yakalayan Katrin bir kez daha omuz silkmek zorunda kaldı; duruma hiçbir biçimde etki edemeyeceğini gösteriyordu. Galya’dan gelen önemli konuğu yatıştırmak için de parmağıyla bileziğine vurdu; çektiği sıkıntılar karşılığında iyi bir tazminat alacağını ima ediyordu…